· 

Come on let's do this

Iedereen maakt zich er wel eens schuldig aan, niet stil staan bij het moment omdat het ons verdriet doet maar vlug afleiding zoeken in iets anders zodat we er maar niet aan hoeven te denken. 

Ik had dat inmiddels in alle jaren tot een kunst verheven. 

Hardlopen zal je mij niet snel zien doen (geboren met een spina bifida is dat ook enigszins lastig) maar ik heb wel een paar marathons op mijn naam staan, want stilstaan bij emoties, nee daar deed ik niet aan. Ik zorgde er wel voor dat er geen tijd was om er bij stil te kunnen staan.

Van het openen van mijn kinderopvangorganisatie, op de dag van de begrafenis van mijn oma, tot het openen van een zaak toen er veel verdriet op mijn pad kwam.

Het hielp ook echt, absoluut!

Tot daar het verdriet was wat zich afgelopen december meester van mij maakten. Het smeet mij keihard tegen de grond en wegrennen was opeens geen oplossing meer. Dit was een verdriet waar ik door moest. Een verdriet waarvoor ik niet kon wegrennen maar wat mij in liet zien dat het leven nooit zo is als dat je vandaag denkt dat het zal zijn. Er zijn nog steeds duizenden momenten dat ik het liefste met een deken over mijn hoofd de wereld aan mij voorbij laat gaan maar ik besef mij des te meer als ooit dat je moet leven.

Ieder jaar rond november zaten mijn vriendin en ik de afgelopen 17 jaar aan de thee, uiteraard met chocolade, en beloofde elkaar dan plechtig dat we het, het jaar erop rustiger aan gingen doen qua werk, meer zouden gaan genieten en eindelijk aan die ellenlange bucketlist zouden beginnen. 

Rond februari konden we ieder jaar weer constateren dat ik degene was die verstek liet gaan. 

Nu weet ik meer dan ik ooit had willen weten dat je leven van de een op de andere dag op zijn kop kan staan, dat plannen die je maakten, de dingen waarna je uitkeek, de momenten waarover je droomden zo maar opeens nooit werkelijkheid kunnen gaan worden.

Het roer is om, niet meer wegrennen maar het een plek geven al lijkt het nu nog onmogelijk die ooit te vinden. In de tussen tijd ga ik niet meer die bucketlist laten groeien maar ga ik er iedere maand in ieder geval een van afstrepen, ga ik eindelijk de studie doen die ik al zo lang wil doen, heb ik grote plannen voor mijn kinderopvangorganisatie en ga ik bovenal genieten van en met mijn kinderen.

Op deze weg zal ik jullie meenemen, een kijkje geven in het leven van een moeder van zes die allerlei ballen in de lucht wil houden maar waar er ook wel eens een valt.