· 

Beste meneer de stenengooier,

Uiteraard ga ik er niet van uit dat u dit leest, toch hoop ik dat het u op de een of andere manier bereikt. 

Terwijl ik 2 e paasdag om 0.30 in de auto stapte om met mijn oudste dochter te gaan genieten van een korte vakantie, die zij zo verdiende, had ik nooit kunnen bedenken wat enkele uren later zou gebeuren. 

We zouden low budget gaan, dus vlogen we met Ryanair vanaf Charleroi. (hoe goedkoop een paar dagen Ibiza kunnen zijn, lees je binnenkort op het blog).

Zij dommelde wat naast mij en ik zong ondertussen met de radio mee. 

Het was nog een klein uurtje rijden toen ik u daar boven op het viaduct zag staan. Een blauwe hoody op en een blik op oneindig. Ik wist direct dat het fout zat. Niemand kijkt om 4.45 uur naar de auto's die over de snelweg rijden. U hield iets boven uw hoofd en daar suisde het al richting mij. 

Was mij van te voren gevraagd wat ik zou doen in zo'n situatie zou ik als antwoord gegeven hebben dat ik het gaspedaal flink zou intrappen. Toch was dat niet wat ik nu deed. Ik moest mijn dochter in veiligheid brengen, dat was het enige wat ik dacht. Uit een reflex draaide ik het stuur dan ook volledig om naar rechts. Een gigantische klap volgde, tijd om na te denken was er niet want vanaf de vluchtstrook was daar direct een auto die ons achtervolgde. Aan ons ging kleven en zonder ooit in zo'n situatie gezeten te hebben wist ik, dat wat er ook gebeurde ik moest proberen te blijven rijden. Met 112 aan de lijn werd ik naar een bemande benzinepomp geleid. Terwijl ik de afslag nam stoof de andere auto er vandoor. De hele tijd was ik kalm gebleven maar nu het kon en we veilig waren beefde ik aan alle kanten. De politie hielp fantastisch en zei dat we door het oog van de naald gekropen waren.

Ondanks alles besloot ik toch om de vlucht proberen te halen, wat lukten. Het plan was om in het vliegtuig te gaan slapen aangezien op mijn leeftijd een nacht overslaan wel een herstelperiode van een week lijkt te vragen. Die kans kreeg ik echter niet want zodra ik mijn ogen sloot was daar de aanblik van dat stuk puin van 50 cm doorsnede dat op ons afkwam.

Eerst was ik laaiend op u, want u had er bijna voor gezorgd dat 6 kinderen geen moeder meer hadden. Ik wil absoluut niet beweren dat ik de beste of leukste moeder ben die er is maar zij zijn echt tevreden met dit exemplaar. Beseft u dat het een vakantie was die ik met mijn dochter had gepland om weer mooie herinneringen te maken, na alles wat er gebeurt is.

Al snel ging mijn boosheid over in medelijden want je moet wel heel diep zitten wil je iemand iets aan doen.

Wil je als volwassen man, bewust mensen in gevaar brengen dan moet je de waarde van het leven echt niet meer in zien.

Dat is precies de reden dat ik hoop, dat u dit leest. Ik kan u vertellen dat zelfs na de donkerste wolken de zon weer kan gaan schijnen. Ik zeg niet dat die dan blijft schijnen want ook ik word soms nog overmand door verdriet. Dan is hij daar, dat mannetje dat niet rust tot de tranen stromen, tot het moment dat alles even niet leuk lijkt maar inmiddels weet ik ook dat hij weer vertrekt. Dat hij niet van je kan winnen als je inziet hoeveel er is in het leven om van te genieten. U bent overduidelijk fysiek erg sterk, probeer dat mentaal ook te zijn. Zie dit moment als een keerpunt in uw leven. Het is gelukkig goed met ons afgelopen, iets wat u ook veel ellende scheelt. Ga uw kracht op een andere manier inzetten dan het tillen en weer laten vallen van stukken puin. Ga de waarde van het leven inzien en maak er iets moois van.

Ik doe dat in ieder geval en ondanks de schrik kan ik u vertellen die mooie nieuwe herinneringen die zijn er gekomen!