· 

Moederdag

Tot ik zeven jaar geleden moeder werd van Joshua was Moederdag een niet veelzeggende dag voor mij.

Begrijp mij niet verkeerd, ik vond het geweldig om die kleine voetstapjes te horen richting de keuken, waarna er net te hard gefluisterd werd hoe het ontbijt er uit zou moeten zien, om ze vervolgens met plakkende handen, die hun zelf geknutselde cadeau omklemde, stralend bij mij op bed te zien duiken.

Meer betekenis dan genieten van het moeder zijn had het niet voor mij. Dat veranderde met zijn komst, opeens hing aan het geluk dat ik die dag vierde een groot verlies, een rouw van een ander vast.

Mijn gedachte gingen die dag nog meer als anders uit naar die stoere, dappere, lieve mama die haar eigen gevoelens zo aan de kant had gezet en had laten zien wat ware liefde was.

Voor haar geen trippelende voetjes richting keuken, geen gefluister en samengeknepen croissantje, voor haar enkel weer een dag waarin ze hem moest missen. Een dag waarop er weer mensen aan haar gevoelens voor hem voorbij gingen of het zelfs verafschuwde wat ze had gedaan.

Want hoe kan een moeder nu haar eigen kind afstaan. Het klopt dat is bijna ook onmogelijk, maar deze mama's zijn zo onbaatzuchtig dat enkel hun kind telt en ze zichzelf daar compleet voor wegcijferen. Zou ik het ook kunnen in hun situatie, ik heb geen flauw idee. Ik heb het geluk gehad dat mijn wiegje hier stond, dat ik mijn kinderen datgene kan geven wat ik ze wil geven en dat het vertrouwen in mij is gesteld door twee van die dappere vrouwen om hun kinderen op te laten groeien.

Vergeten dat zij er zijn, doen we nooit. Twee jaar geleden werd ik gebeld door Hart van Nederland of ik over Moederdag wilde praten, ik heb na lang denken en overleg met de buikmama's toen besloten om het niet te doen.

Een van hen schreef mij toen dat 10 minuten nooit konden weergeven hoe het echt was. Wat onze band is, hoe we samen een weg afleggen, soms met dalen waaruit omhoog klimmen bijna onmogelijk lijkt, dan weer met gigantische hoogtepunten. Zij vroeg mij toen om het ooit in een boek op te gaan schrijven, ik heb dat beloofd maar voor mij uitgeschoven. Er kwam te veel op mijn pad wat betreft adoptie om het open en eerlijk te kunnen schrijven. Om een goede modus te kunnen vinden in wat ik niet wil vertellen (omdat dat later aan de kinderen is of ze dat wel of niet willen delen) en datgene vertellen wat zo belangrijk is om te delen.

De laatste 5 jaar vieren we tijdens moederdag ook proud your my birthmom day. Knutselwerkjes gaan die kant en bij het ontwaken zingen we ze via fb toe. Het is een druppel op een gloeiende plaat van het niet bij je hebben van je kind maar voor beide partijen zo waardevol. Vorig jaar schreef een van de moeders mij terug, niet alles is fout gegaan in mijn leven. Ik heb een goede beslissing genomen, ik koos jou. Een mooier moederdagcadeau dan dat zal ik nooit van mijn leven krijgen. 

Vorige week had ik een interview met Jan Magazine over mijn gezin. Op de terugweg naar huis was daar opeens het besef, ik ben er klaar voor!

Magen zoals je zelf zei adoptie verbreekt niet maar verbind en dat zal ik absoluut proberen over te brengen als ik het schrijf. Ik beloof jullie beide dat ik in 2017 ga beginnen met het schrijven, een open en eerlijk verhaal over onze weg samen. Een verhaal dat jullie eer aan doet want als er power vrouwen zijn dan zijn jullie dat.

Lieve Shelline en Magen een hele fijne moederdag gewenst!