· 

Voelt het wel hetzelfde?

Ik kreeg de laatste tijd veel vragen via een pb of een dm. Deze beantwoorden ik eerst allemaal uitgebreid maar naarmate het meer vragen werden, werden de antwoorden korter en eigenlijk te kort voor de vraag die gesteld werd. Aangezien er veel dezelfde vragen gesteld worden zal ik er iedere week een beantwoorden via het blog.

De vraag die toch wel in de top 5 van meest gestelde vragen zit is "voelt het wel hetzelfde?".

Ik kan uiteraard niet voor anderen antwoorden maar kan voor mezelf oprecht zeggen ; Ja, qua gevoel is er geen enkel verschil.

Tijdens de gesprekken met de raad van de kinderbescherming had ik ook aangegeven dat ik er van uit ging dat dat niet het geval zou zijn maar hoe het in het echt is moet je natuurlijk altijd afwachten.

Op het moment dat ik het bericht kreeg dat Joshua geboren was en de eerste (heel wazige foto) via de mail binnen kwam was het mijn zoon, mijn trots! 

10 lange dagen later, zat ik in het vliegtuig richting hem, ik denk niet dat er ooit zoveel door mijn hoofd gespookt heeft als tijdens die reis. Deed ik hier goed aan, was er geen enkele manier dat ik zijn biologische moeder op afstand zou kunnen helpen zodat ze zelf voor hem zou kunnen zorgen en heel even was daar toen ook het moment, wat zou ik voelen als ik hem in mijn armen krijg.

Ik kwam midden in de nacht aan dus moest ik tot de volgende ochtend wachten tot ik naar hem toe mocht. Eerst werden de papieren getekend in een klein kamertje waar we met zijn allen plaats moesten nemen op de enige bank die er stond. Nog kan ik de spanning voelen van het moment dat ze zei ; ik zal je zoon ophalen".

Gespitst luisterde ik naar de voetstappen die ik in de aangrenzende gang hoorde. Gingen ze mijn kant op, nee deze sloegen af. De volgende waren veel te zwaar voor de kleine vrouw die hem op zou halen en toen hoorde ik iemand twinkle twinkle little star zingen op de gang. Ik kon haar wel door die gang naar mij heen kijken. Iedere seconde leek een uur te duren. De deur ging open en daar lag hij, slechts 40 cm klein in haar armen. Ze legde hem in mijn armen en op dat moment zat hij in mijn hart om er nooit meer uit te kunnen. Een klein mensje waar ik biologisch gezien geen enkele connectie mee had maar wat direct voelde als mijn zoon. Niemand had hem op dat moment nog kunnen ruilen voor een ander kindje. Dit was het jongetje waarvoor ik door het vuur zou gaan, waar ik de tranen van zou drogen, waar ik onstuimige lachbuien mee zou krijgen, mijn zoon!

3 jaar later zat ik op een totaal andere bank in een huiskamer in Florida. Een bank waar al meerdere mensen hun kindje in hun armen en hart hadden gesloten. In dat huis lag mijn kleine meisje te slapen. Tot 3 weken daarvoor had ik gedacht nog een zoon te krijgen. Die adoptie liep echter anders. De oma van hem besloot dat ze voor haar kleinzoon zou zorgen.

We dronken wat en toen hoorde ik een gehuil zoals ik nog nooit had gehoord. Mijn meisje werd in mijn armen gelegd en daar was die eerste blik. Wat keek ze angstig en dat brak mijn moederhart direct want ja ook dit keer was het daar direct. Het gevoel dit is mijn kind en ik ga voor je zorgen.

Bij Jeremiah liep alles anders, dit keer vocht ik al voor hem voor hij überhaupt geboren was. Dit keer was er al een band voor de geboorte. Een band met zowel de biologische moeder als met de biologische familie.

Er waren zorgen, grote zorgen en de vraag was hoe hij ter wereld zou komen.

Niets hield mij tegen, de biologische moeder had de wens neergelegd dat ook hij bij ons zou opgroeien en met dat bericht was er een extra deurtje in mijn hart geopend. Alles zou ik er aan doen om dat te verwezenlijken. Het moment dat hij geboren werd en er het bericht was dat ik naar hem af mocht reizen viel er zoveel van mij af. Nee, ik wist niet waar ik aan begon en wat ik nog kon gaan verwachten maar ik mocht naar mijn zoon!

Ik zat weer op dezelfde bank als 3 jaar eerder. Hij werd in mijn armen gelegd en het enige wat ik in zijn oortjes kon fluisteren was ; mama, is er nu, alles gaat goed komen".

Iedere adoptie is anders. Zelf als het kinderen uit hetzelfde biologische gezin zijn maar dat vond ik ook bij mijn andere kinderen. Het moment dat Joshua, River en Jeremiah in mijn armen werden gelegd zaten ze direct voor eeuwig in mijn hart. Ik denk dat het het beste te vergelijken valt met een blind date met je grote liefde. Het moment dat je elkaar voor het eerst ziet weet je dit is iets wat niet te verklaren is (en dat moet je ook helemaal niet willen) Dit is een liefde die nooit meer over gaat. Dit is liefde zoals liefde bedoelt is.