Wat een broodje teweeg kan brengen

Afgelopen vrijdag liep ik door Amsterdam heen, van mijn ene, naar mijn andere afspraak. Nog vol energie en plannen, die door mijn hoofd over elkaar tuimelden, na het gesprek dat ik de dag ervoor met Claire had gehad en de bevestiging daarop, die ik die ochtend, tijdens een afspraak had, kwam ik langs de supermarkt. 

Ik bedacht mij, dat ik best wel trek had en liep naar binnen voor een broodje. In mijn ooghoek zag ik een dakloze man een stukje verderop, tegen een muur aan staan. Hij zag er ernstig vermagerd uit en uiteraard zijn er allerlei redenen te bedenken waarom dat zo was en hoe dat zo was gekomen maar ik besloot ook een broodje voor hem mee te nemen.

Bij het passeren gaf ik het hem, terwijl ik eet smakelijk zei en weer mijn weg wilden vervolgen, naar mijn volgende afspraak. Daarmee was het voor mij klaar.

Ik liep door maar hoorde opeens opgewonden geroep achter mij. Eerst verstond ik het niet maar er gingen meer mee roepen waardoor ik mij omdraaide en zag dat er een groep toeristen zich rond de dakloze man had verzameld.

Enthousiast stonden ze te roepen dat ze net gezien hadden hoe iemand de man een broodje gaf, dit was vast voor een YouTube filmpje. Ik kon mijn oren niet geloven, zijn sommige mensen al zover gezonken dat ze zich niet kunnen voorstellen dat je iemand gewoon iets geeft.

De man, die na het krijgen van het broodje, er letterlijk op aangevallen was, stond om zich heen te kijken. Op zoek naar een uitweg om te ontsnappen aan de "enthousiaste" toeristen. Ik kon wel door de grond zakken. In plaats dat ik deze man iets had gegeven wat hij op dat moment nodig had, had ik hem zoveel ongewenste aandacht gegeven.

Ik voelde mij vreselijk schuldig en liep dan ook op de groep af. Ik stak van wal dat iets geven niet meer dan normaal is, dat ik slechts trek had en deze man honger. Iedereen knikte en gaf aan dat ik eigenlijk gelijk had maar ja, wie doet nu nog zoiets. Bij hun thuis in ieder geval niet. Net toen ik daarop wilden antwoorden begon de dakloze man zelf. 

"Ik deed dat ook niet toen ik hier 10 jaar geleden dagelijks voor mijn werk langs liep. Te druk, die "zwervers" hadden dat vast allemaal aan zich zelf te danken, drank, drugs, criminaliteit enz.  Had ik toen maar geweten wat ik nu weet. Het kan iedereen overkomen, ik zit hier puur door verdriet, verdriet heeft mij alles afgenomen en ja, toen ik hier kwam te zitten volgde ook snel de drank. Ik ben nog steeds dezelfde en kom hier ooit weer uit maar ik ben soms het gevoel kwijt dat ik er nog toe doe. Als ik 10 jaar terug had geweten dat een broodje het verschil kan maken dan had ik ze ook weggegeven. Bedankt mevrouw dat u wel een mens zag in plaats van de dakloze alcoholist".

Een van de toeristen was inmiddels in de supermarkt geweest en kwam met een zak fruit naar buiten. Ik nam afscheid en rende snel door naar mijn volgende afspraak.

Wat die man niet wist was dat hij mij die dag de woorden gaf die ik zocht, de bevestiging die ik nodig had. De dames van de moms and business weten waar ik het over heb en na vrijdag kan ik volmondig zeggen...jullie weten het allemaal vanaf februari 2018.

Bedankt meneer voor net dat duwtje dat ik nodig had.

 

 

Commentaar schrijven

Commentaren: 0