· 

Moederdag, het geeft mij zo'n dubbel gevoel.

Zondag is het Moederdag. De folders met allerlei geurtjes, kaarsjes enz. die je, je moeder cadeau zou moeten doen, vliegen om je oren vanaf halverwege april.

 

Moederdag is voor sommige een dag die pijn doet.

Pijn, omdat hun moeder er niet meer is. Pijn, omdat ze (nog) geen moeder zijn maar dat zo graag zouden willen. Pijn, omdat ze geen moeder willen worden en rond deze tijd van het jaar de eeuwige vraag krijgen "weet je zeker dat je NOOIT moeder wil worden, ik kan het mij niet voorstellen", pijn, omdat ze niet bij hun kinderen kunnen zijn om wat voor een reden dan ook.

 

Voor andere is het die dag waar je, je even extra speciaal voelt door alle aandacht die je krijgt. De ontroerende taferelen voorafgaand, van je kind die zijn zelfgemaakte cadeau in zijn kamer verstopt. De geplette boterham die net zoveel liefde bevat als de hoeveelheid jam die er op gekieperd is, het zijn die kleine momenten die het zo speciaal kunnen maken en waar ik zo van hou.

Dubbel gevoel.

Op Moederdag bekruipt mij ieder jaar weer dat dubbele gevoel. 

Moeder worden, dat is wat ik wou. Ik zag mij allerlei dingen later doen maar bovenal zou ik moeder worden.

 

Nog steeds doe ik van alles, ondernemen vind ik enorm fijn. Nieuwe dingen bedenken, uitwerken en dat het dan slaagt, voelt als een stukje magie. Iedere keer weer. 

Ik ben ondernemer in hart en nieren maar moeder zijn is het belangrijkste in mijn leven.

 

Iedere soort zwangerschap heb ik wel meegemaakt. Één als tienermoeder, een volgende na een IVF- behandeling waarbij de baby dacht, dat 24 weken zwangerschap ook wel voldoende was en ik maanden in het ziekenhuis lag, een volgende zwangerschap die via ICSI tot stand kwam en waarbij alles mis ging wat kon maar met een geweldige dochter als resultaat. 

 

Mijn andere drie kanjers kwamen via adoptie in mijn leven. 

Ik was niet degene die ze negen maanden lang droeg. Ik was niet degene die ze voelden trappelen in haar buik. Ik heb nooit tijdens mijn zwangerschappen boeken hoeven bekijken, om op zoek te gaan naar ouders, die ik geschikt vond, om voor mijn kind te zorgen. 

Die twee dappere buikmama's in Amerika moesten dat wel.

Zij wisten dat ze niet de zorg konden bieden, die hun kind nodig had. 

Zij schonken hun kinderen niet enkel het leven, zij schonken hun kansen die ze zelf niet hadden gehad.

Door zichzelf helemaal weg te cijferen waren zij in staat, om met die dikke buik, waarin hun kind trappelde, stappen te ondernemen, om hun kind betere kansen te geven, dan ze het zelf zouden kunnen bieden.

Het zijn deze twee power-vrouwen waar mijn gedachten met Moederdag bij zijn. 

 

Op de televisie?

Drie jaar geleden werd ik benaderd door een televisieprogramma. Ze vroegen mij of ik in de studio over het moederschap zou willen vertellen in het kader van moederschap.

Uiteraard was ik enigszins vereerd maar ik zei niet direct ja. De twijfel overheerste. Het voelde niet goed als ik in de studio zou gaan zitten want Moederdag draait bij ons thuis niet om één mama maar om drie.

 

Ik besloot te overleggen met de buikmama's. Al heel snel kreeg ik van een van hen een reactie. Een reactie die alles zei.

Ze schreef mij "Wat ben je toch anders dan, dat ik ooit gedacht had hoe adoptiemoeders zijn. Toen ik de beslissing nam om mijn kind af te staan was ik bang voor de reacties van anderen, bang om nooit meer iets te horen maar het was de enige keuze die er was. Ik weet nu dat adoptie ook in kan houden, dat je er iemand bij krijgt in je leven, die je echt het gevoel geeft dat je het beste hebt gedaan. God heeft ons samengebracht en 10 minuten op televisie zouden nooit kunnen vertellen hoe onze weg samen is geweest. Over de hobbels, jouw angsten, mijn verdriet, maar bovenal wat mij en jou een duo maakt. Lieve Charlotte, ik vroeg het je al eerder, wil je alsjeblieft ons verhaal opschrijven , dan kan alles er in staan en niet alleen dat wat zij kiezen dat ze willen laten zien. Ik houd van jou en van de beslissing die ik nam.

 

Uiteraard liepen de tranen over mijn wangen. Zoveel wijsheid en liefde in een bericht. Dit is absoluut mijn mooiste moederdagcadeau ooit.

Een cadeautje maken op school.

Moederdag en knutselwerkjes zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Vorig jaar was Joshua erg verdrietig want er werd één cadeau gemaakt, voor wie was het dan?

Gaf hij het aan mij, want ik ben er altijd en zorg echt voor hem of gaf hij het aan buikmama die zoveel minder had als ik en er vast ook heel blij mee zou zijn. Het was een immens dilemma voor hem en geen enkele keuze was ideaal. Uiteindelijk hebben we samen iets voor buikmama gemaakt.

 

River en Jeremiah kwamen dit jaar beide trots met twee moederdagknutsels onder hun arm uit school. Op de een stond groot voor mama geschreven op de andere stond groot geschreven, voor buikmama. 

Wat kan een juf die het snapt ontzettend fijn zijn!

 

We gaan er met zijn allen van uit, dat een moeder van al haar kinderen houd, hoeveel ze er ook heeft. Zullen we dan met zijn allen het ook, net zo vanzelfsprekend vinden dat een kind van al zijn mama's houd, hoeveel hij of zij er ook heeft.

Moederdag 2018

Morgen is het zover. 

De koelkast is sinds vanochtend verboden terrein voor mij. De plannen voor het ontbijt klinken veelbelovend. 

Vanuit de badkamer klinken geluiden als "ik weet niet of mama hier tegen kan" tot "dit samen stinkt, we moeten iets anders proberen". 

De kleding word al een week, zelf in de kasten gelegd, nadat ik heb gestreken, want daar liggen de cadeaus "verstopt".

 

Ondertussen spreek ik een van de buikmama's. We hebben het over school, hoe alles gaat en dan zegt ze "ga je nog eens een keer echt over ons schrijven, over hoe het echt zit. Over hoe we soms zo kunnen botsen en hoeveel we van elkaar houden. Dat het niet altijd makkelijk is maar dat we een grote liefde samen delen en als je die deelt vind je altijd een weg om samen verder te gaan. Gewoon het echte verhaal. Dat mensen zien hoe het echt is".

 

Ik antwoord dat ik dat wel zou willen maar haar nooit in een kwaad daglicht zou willen zetten en dat ik niet weet hoe dat is voor de kinderen, alle kinderen".

 

Haar reactie zegt alles "Ik heb zoveel bekende die ook hun kind moesten afstaan en geen contact hebben of die gescheiden zijn en door ruzie, samen niet meer praten over de kinderen. Vaak uit angst of omdat de verwachtingen te hoog waren. Als er toch maar één kind is, die wel alle moeders in zijn leven heeft, doordat wij laten zien dat het kan. Niet dat het altijd makkelijk is maar dat het uiteindelijk, enkel draait om het houden van, wat je beide doet, dan is dat, de taak die ik hier heb en daar wil ik graag dat jij mij bij helpt. Je vraagt altijd of je mij ergens bij kunt helpen, dit is dat!".

 

Lieve buikmama, je hebt helemaal gelijk, dit gaan we samen doen!

 

Een hele dikke kus en een oneindige knuffel aan jou voor wie je bent en wat je doet, ik spreek je morgen.

Liefs,

Charlotte

 

Reactie schrijven

Commentaren: 8
  • #1

    Laura / fitfunfab.nl (zondag, 13 mei 2018 10:35)

    Op deze Moederdag heb ik tranen in mijn ogen door dit verhaal... de liefde van een moeder voor haar kind op welke manier dan ook is ondoorgrondelijk en groter dan welke liefde dan ook... hele fijne Moederdag en ik hoop dat je ontbijtje heeft gesmaakt �

  • #2

    Nicole Orriëns (zondag, 13 mei 2018 11:11)

    Goed om me ervan bewust te worden dat Moederdag voor sommigen heel beladen kan zijn. Bij mij mist het die emotionele lading.

  • #3

    Renata (zondag, 13 mei 2018 11:19)

    Sinds kort is moederdag bij mij ook dubbel - mijn moeder is vorige maand overleden - dus nog heel fris in het geheugen :o

  • #4

    mieke | mieksmind (maandag, 14 mei 2018 10:16)

    Voor sommige is het heel vanzelfsprekend om moederdag te vieren terwijl het voor een ander een verdrietige dag kan zijn omdat die ene persoon niet meer in hun leven is. sterkte aan degene!

  • #5

    Lipstickencupcakes (maandag, 14 mei 2018 10:23)

    Wat een bijzonder verhaal. En wat fijn dat de juf er zo veel begrip voor heeft.

  • #6

    Hippiemeisje (maandag, 14 mei 2018 12:48)

    Bij mij is moederdag moeilijk...
    Ik hoop binnenkort ook dubbel

    9 jaar fertiliteit en al 17 jaar weten dat kinderne krijgen moeilijk ging zijn

    embryodonatie nu... we zien wel
    je blog heeft me tot tranen toe bewogen! <3

  • #7

    Sylvahna.nl (maandag, 14 mei 2018 14:52)

    Ik vind dat dit dus echt een supergoed artikel! Het is voor iedereen maar zo vanzelfsprekend dat vrouwen zwanger worden. Tegenwoordig hoor je ook alleen nog maar het woordje "nemen". Hoe akelig is dat? Neem je kinderen? Neem? Alsof je praat over een tros tomaten.. Voor mijzelf is het ook allemaal niet zo vanzelfsprekend, maar daar praat ik liever voor het eerst over op mijn eigen blog voordat ik dat bij iemand anders neer ga zetten, haha. Wat ik in ieder geval wil zeggen is dat zwanger worden, bevallen en moeder worden niet voor iedereen vanzelfsprekend is, dus let vooral op wat je zegt tegen iemand als je haar situatie niet goed kent. Daar ervaar ikzelf het meeste pijn in.

  • #8

    Jouvence (maandag, 14 mei 2018)

    Wat een ontzettend mooi en tegelijkertijd ontroerend verhaal. Voor mij zijn jullie allemaal powervrouwen, knap dat jullie dit zo doen.