Posts met de tag Drugs



Ik kan niet anders zeggen dan dat mijn kinderen het hele Coronaverhaal en de beperkingen die het oplegt enorm goed oppakken. Ze zijn angstig geweest toen hun zus zo ziek was en waren toen niet helemaal zichzelf maar dat zijn ze inmiddels wel weer en nu komen er vragen om de hoek kijken. "Wat als je nooit meer mag reizen en ik mijn moeder nooit meer kan zien?"

Sommige zinnen zijn moeilijk om op te schrijven. Sommige zinnen krijg je haast niet uit je mond. Een zin als twee van mijn kinderen zijn verslaafd, is er zo een. Voor mij is die zin de keiharde waarheid. Ik zei het altijd anders en dan nog het liefst niet, tot iemand mij liet inzien dat ik zo mijn kinderen écht niet help.

Ik wou haar beschermen tegen de keiharde waarheid. Ik dacht het goed te doen maar deed het daardoor juist zo fout. Ze wil duidelijkheid en die kreeg ze in Amerika van haar biologische oma. Daar ging een enorme boosheid en groot verdriet aan vooraf. Want wat doet het pijn als je, je kind zo stuk ziet gaat. Een afkomst zegt niets over je toekomst en voor die afkomst hoeft ze zich zeker niet te schamen dat heeft haar oma ons wel duidelijk gemaakt. Wat had ze gelijk!

Deze week in de wekelijkse briefwisseling van Natasja en Charlotte over het feit dat je opeens jezelf als je moeder hoort praten, kinderen die op stap gaan, hoe waren we zelf en zijn we rijp voor schoonmaakklusjes op de zaterdagavond of moeten we toch echt er even weer uit.