Persoonlijk

Stiekem weet ik dat ze gelijk heeft.
Ik houd ervan als mensen rechtstreeks zijn, als ze er geen heel verhaal van maken maar to the point komen en zeggen wat ze eigenlijk willen zeggen. Eerlijk, oprecht en ja dat kan soms confronterend zijn maar dan weet je wel waar je aan toe bent. De mensen die mij goed kennen zullen mij dan ook nooit verpakt iets vertellen, ze weten dat ik kriebels krijg van mooie praatjes en een gruwelijke hekel heb aan leugens. Zoiets kan dan wel een eyeopener zijn.

Moederdag, met een lach en een traan.
Moederdag is een van die dagen die extra betekenis krijgt als het plaatje niet standaard is. Of dat nu is omdat je gewild of ongewild kinderloos bent, je een sterrenkindje hebt, je geen contact hebt met je kinderen, je kind niet bij je woont of zoals hier thuis omdat er mama's gemist worden.

Hoe gaat het met jullie?
De afgelopen dagen kreeg ik ontelbaar vaak de vraag 'Hoe gaat het met jullie?' Een kort en simpel antwoord is daar niet op te geven vandaar dit blog.

Wereld Autisme dag
Autisme een woord waarbij ik tot 23 jaar geleden niet echt een beeld bij had. Het woord riep geen emoties op en een dag als Wereld Autisme dag zou langs mij heen gaan zonder enige aandacht van mijn kant. Nu is dat anders. Autisme roept enorm veel woorden en emoties op en een helder beeld, mijn zoon!

Wat als we te laat zijn.
Wat als we te laat zijn? Wat als de kans om haar te zien er niet meer komt? Wat als... het zijn woorden die de laatste dagen steeds vaker door mijn hoofd schieten. Wat als ik hun moet vertellen dat hun buikmama er niet meer is.

10 jaar geleden werd ze geboren.
10 jaar geleden werd ze geboren zonder dat ik wist van haar bestaan. 10 jaar geleden zat daar een hele familie aan een bed in een ziekenhuis in Florida om de moeilijkste beslissing te moeten maken die ze ooit moesten maken. Na 4 kinderen binnen de familie opgevangen te hebben zou dit het eerste kindje zijn dat ze uit adoptie zouden overdragen. Ze werd in liefde geboren, ik zou haar vol liefde opvoeden maar ik wist nog niet dat ik dat zou mogen doen.

Het laat hem niet los.
Het gesprek met River bood Jeremiah troost maar al snel ontstonden er weer nieuwe vragen. Vragen die door zijn hoofd bleven dwalen, dingen waar ik mij wel in herkende maar het was wederom River die totaal anders naar alles keek en waarbij het uiteindelijk om iets anders bleek te gaan.

Waarom is dit anders?
Ik dacht dat ze niet zoveel meekregen van de oorlog maar daar zat ik flink naast. Dat bleek wel toen ik een gesprek tussen de kinderen opving.

Ik dacht veel te weten maar bleek heel weinig te weten.
Het moment van afscheid nemen kwam steeds dichterbij en daarmee ook het besef dat ik hun moeder weer niet zou zien. Was het enkel om ons te beschermen of was het iets wat ze niet aankon? Beide kon ik enkel waarderen en respecteren maar ondanks dat was het iets wat niet goed voelde. Voor mijn gevoel moest ik haar zien, moest ik haar in de ogen kijken en was er nog iets om te zeggen.

Een nieuw jaar vol mogelijkheden.
De eerste week van het nieuwe jaar zit er al weer bijna op. Ik doe niet aan goede voornemens maar er zijn meer dan genoeg plannen gemaakt voor 2022. In dit blog zullen we de eerste plannen vast uit de doeken doen.

Meer weergeven