Persoonlijk

Heb jij nooit spijt?
Dagelijks krijg ik vragen over adoptie en pleegzorg. Vaak zijn het mensen die zelf ook overwegen om hun huis en hart open te stellen voor andere kinderen. Zodra adoptie of pleegzorg negatief in het nieuws komt stijgt het aantal berichtjes van mensen die ook even moeten zeggen hoe ze er over denken. Ook die opmerkingen krijgen een reactie terug. En soms zit er een vraag tussen waardoor ik zelf aan het denken wordt gezet. Zo ook met de vraag 'Heb je nooit spijt?'.

Ze mag het gaan doen!
Ik had wel duizenden redenen waarom ik nee bleef zeggen maar er was maar één zin voor nodig om die nee in een ja om te zetten. Ik heb besloten dat ze het mag doen. Ze mag haar droom najagen, het is niet aan mij om daar een rem op te zetten.

Update over Amerika.
Allereerst wil ik jullie bedanken voor alle lieve berichtjes die we mogen ontvangen met vragen, opmerkingen enz. Het is al weer een tijdje geleden dat ik een update over onze reis naar Amerika heb geplaatst. In dit blog zal ik delen wat we nu hebben geregeld en wie we gaan ontmoeten.

Pleegzorg is geen adoptie.
Vaak krijg ik een vraag over de overeenkomsten en de verschillen bij adoptie en pleegzorg. Waarom ik nu voor pleegzorg koos en niet eerder en wat ik het moeilijkste vind. Dat is niet het loslaten kan ik je vertellen. Wat het wel is lees je hier.

Ik laat mijn kind geld lenen om andere te helpen.
Mijn ouders zeiden vroeger altijd 'Charlotte die heeft het zielige vogeltjes-syndroom'. Ze doelde daarmee op het feit dat ik graag help. Ik kan niet mijn hoofd omdraaien en denken zoek het zelf maar uit als ik zie dat iemand hulp nodig heeft. Zinsy helpt ook graag maar is een stuk sceptischer. Ze wou graag mensen helpen maar dan echt. Ik gaf haar geld om het uit te lenen en op die manier mensen te helpen. Inmiddels doet ze dat nu bijna 4 jaar.

Waar stopt het.
Is het niet verwarrend voor ze? Maar wie hoort dan bij wie? Kost het niet allemaal heel veel tijd? Waar stopt het? Het zijn vragen die ik wekelijks krijg over de lappendeken die onze familie is. In dit blog geef ik daar antwoord op.

De tickets zijn geboekt.
De tickets zijn geboekt. De buikmama's weten wanneer wij komen. Plannen om dromen uit te laten komen worden gemaakt. En we liepen tegen een onvoorzien probleem op. Je leest er alles over in dit blog.

Waarom deel je dat?
Waarom deel je dat? Waarom heb je je social media op openbaar staan? Het zijn vragen die ik vaak krijg. Een kort antwoord is er niet op te geven vandaar dat ik dit blog schreef.

Een ding weet ze zeker ze zal nooit een rechter worden.
De gevangenis heeft bij ieder in ons gezin een andere lading. Voor de een is het een plek waar je heel blij mee bent als je buikmama er zit want dat zit ze veilig. De ander is juist heel boos als ze daar zit. Een uitje naar het gevangenismuseum lijkt dan misschien niet zo voor de hand liggend maar toch blijkt keer op keer juist dat daar de antwoorden liggen.

Trauma neemt geen vakantie.
Lekker even genieten van jullie welverdiende rust', het is een zin die veel ouders en kinderen uit zorg-intensieve gezinnen te horen krijgen als ze op vakantie gaan. Heel lief bedoeld en je laat daarmee absoluut zien dat je de zwaarte die er soms in deze gezinnen is ziet maar helaas trauma neemt geen vakantie.

Meer weergeven