Persoonlijk

Corona maatregelen.
Nu Kyana voor de tweede keer corona heeft ontvang ik naast heel veel lieve berichtjes, ook heel veel vragen. Vragen over hoe ik tegenover de maatregelen sta. Ik vond het lastig om daarop te antwoord te geven. Het lukt mij niet in 1 zin dus besloot ik er een blog over te schrijven.

Als de vrouw die je kind draagt vermist is.
Ik schreef laatst al dat vroeg in de zwangerschap van Jeremiah bleek dat hij van alles zou mankeren. Er werd gesproken over anti-kell, Down syndroom en afwijkingen aan de organen. Zijn biologische moeder weigerde prenatale zorg. Ik heb haar gesmeekt toch te gaan maar ze was heel stellig, dit ging ze op haar manier doen. Ze zou hoop hebben en vroeg mij dat ook te hebben. Toen ze plotseling verdween bleef hoop houden het enige wat er nog over was.

Als ze zeggen dat ik ben weggegeven....
Ik wou enkel even een foto maken maar het oog van River viel op iets, Wat ze daarna zei bracht een brok in mijn keel maar wat heeft ze gelijk.

Ik wou niet opgeven, hoe vaak mij dat ook werd geadviseerd.
Ik ben koppig. Ik ben eigenwijs. Dat weet ik heel goed van mezelf. Het zijn eigenschappen die ik vast niet meer kwijt ga raken. De een zegt dat het mijn sterrenbeeld (stier) is, de ander zegt dat het komt doordat ik altijd heb moeten vechten voor wat ik kon en waar ik voor stond, weer een ander zegt dat het gewoon de aard van het beestje is. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat mijn koppigheid en een flinke dosis hoop er voor gezorgd hebben dat Jeremiah in ons leven is.

Het einde van 2020 is in zicht.
Het zijn de laatste dagen van 2020, tijd om terug te kijken op een bijzonder jaar. 2020 zal voor altijd de boeken in gaan als het jaar van corona maar er was uiteraard meer.

Nog een jaar zonder jou.
Kerst is al 4 jaar niet meer hetzelfde. Het zal ook nooit meer hetzelfde worden want jij bent er niet meer. Alles had anders kunnen zijn, alles had anders moeten zijn....ik mis je!

River in onze armen sluiten en toch niet compleet.
Sommige mensen voelen het wanneer hun gezin compleet is, ik ken dat gevoel niet. Ik dacht altijd dat ik bij 5 kinderen wel compleet zou zijn maar dat bleek totaal niet waar te zijn. Nu heb ik al jaren zes kinderen maar ben ik compleet?

Waar normaal iedereen al lang en breed bezig is met de planning voor de kerstdagen was iedereen dit jaar op de nieuwe maatregelen aan het wachten. Mogen we kerst vieren met de familie? Wat de regels ook zijn, ik vier het ook dit jaar weer hetzelfde als altijd.

Als er een cliché waar is dan is het wel dat je kinderen groot zijn voor je er erg in hebt. Iedere verjaardag sta ik daar weer van te kijken. Weer is er een jaar voorbij gevlogen. Bij zijn verjaardag is dat gevoel altijd omringt door een gouden randje, weer een jaar van mijn held kunnen genieten. Weer een jaar waarvan ze nooit hadden gedacht dat hij er zou zijn.

Al een paar keer eerder zag ik de jongen voorbij fietsen als ik de kleintjes naar school bracht. Indringend keek hij mij aan. Ik dacht dat het een Syrische jongen moest zijn maar kende hem niet. Ik vroeg aan Zinsy of zij misschien wist wie het was. Hij moest haar leeftijd hebben. Zij had geen idee. Waarom keek deze jongen mij dan iedere keer zo indringend aan?

Meer weergeven