Persoonlijk

Het lag niet voor de hand. Geboren met een spina bifida wist ik niet beter dan dat ik niet zwanger zou kunnen worden. Dat was mij altijd gezegd. Veel mensen gingen er van uit dat ik daarom geen gezin zou willen. Maar ik heb het altijd geweten. Ik zou moeder worden! Ik wist alleen nog niet hoe. Ik werd drie keer mama via adoptie. Van die drie kinderen ben ik niet de enige moeder. Doet dat pijn als ze zegt dat ik haar echte moeder niet ben? Nee, want wat zij er mee zegt, klopt!

Ik schreef laatst over de vragen die beantwoord moesten worden voor schooltijd omdat ze anders de hele dag in zijn hoofd zouden blijven ronddwalen. Vragen waarop ik eigenlijk ook geen antwoord heb. Daarop kreeg ik enorm veel vragen binnen, eigenlijk allemaal over hetzelfde, of ik niet bang ben dat ze ook zo worden.

Ik sta altijd heel vroeg op om alles en iedereen op tijd voor school klaar te krijgen. Het snijwerk voor het avondeten heb ik dan vaak al gedaan, de eerste wasmachine draait, broodtrommels zijn gevuld, haren worden gedaan... Dat loopt 9 van de 10 keer als een trein. Totdat een van de wagons een afslag moet nemen omdat zijn hoofd overloopt van vragen. Vragen waar echt een antwoord op moet komen voordat hij naar school gaat.

Ik vroeg laatst via Instastories waar jullie graag een blog over zouden willen lezen. Wat kwamen er veel vragen binnen, enorm bedankt daarvoor! Een van de vragen die zeer vaak gesteld werd was op welk moment ik de kinderen heb verteld dat ze geadopteerd zijn.

Met grote regelmaat krijg ik de vraag hoe mijn kinderen aan hun namen komen, of ze meerdere namen hebben en of ze anders zijn genoemd nadat ik ze geadopteerd heb. In dit blog geef ik antwoord op al die vragen.

Ik had geen zwarte afbeelding op mijn tijdlijn en kreeg daar enorm veel kritiek op. Hoe kon ik dat niet doen terwijl ik juist de week er voor nog over white privilege had geschreven? Ben ik van mening veranderd? Nee, zeker niet maar het kwam opeens akelig dichtbij en als witte vrouw had ik toen de kans om mij even terug te trekken, een kans die een zwarte vrouw in mijn situatie niet had gehad, daar ben ik mij bewust van en dat moet veranderen!

Het is inmiddels bijna 3 maanden geleden dat Kyana ziek werd en alles even op zijn kop kwam te staan. Dingen die normaal leken en waar we eigenlijk niet zo bij stil stonden werden opeens heel bijzonder. Niet alleen voor ons maar voor heel Nederland verdween het leven zoals wij dat altijd hadden gekend.

Ik schreef het afgelopen zondag al in mijn stories op Instagram. Ik zou een blog plaatsen maar alles liep even anders. Terwijl ik achter de computer ging zitten kwam River naast mij staan. Aan haar blik zag ik direct dat de woorden op haar lippen brandde. Ik klapte de laptop dicht en keek haar aan. "Denk je dat ze mij nu beter begrijpen door corona?"

Je zag het overal voorbij komen op Internet "YouTube-ster geeft geadopteerd kind na drie jaar terug aan adoptiebureau". Direct ontplofte mijn inbox, meer dan 300 berichtjes van mensen die graag wilden weten wat mijn mening er over was. Ik heb toen iedereen geantwoord dat ik er later op terug zou komen, dat moment is nu. Ik wou namelijk eerst zelf meer er over lezen omdat ik weet hoe media woorden kan verdraaien en omdat ik uit eerste hand en van heel dichtbij weet dat het vaker gebeurd.

We zijn inmiddels al weer een tijdje verder na de laatste update en aangezien we nog steeds heel veel lieve berichtjes en vragen ontvangen is het dan ook weer de hoogste tijd voor een update over hoe het nu gaat met Kyana.

Meer weergeven