Nadat ik laatst schreef hoe het allemaal begonnen was en hoe de eerste adoptie tot stand kwam, zal ik in dit blog vertellen hoe het verder ging. Hoe we toestemming kregen om af te mogen reizen en hoe de volgende procedure verliep.

River is 8 en zit in groep 5. De groep waarin je begint met surprises maken en eigenlijk bijna niemand meer in Sinterklaas geloofd. River wel en ik ga het haar nog niet vertellen en daar heb ik een reden voor.

Laatst schreef ik over hoe het allemaal begon. Nadat de eerste papieren voor de adoptie op de post waren gegaan begon niet het lange wachten wat mensen vaak verwachten bij een adoptie maar het begin van een enorme berg papier verzamelen. Toen die stapel compleet was ging het opeens heel snel, met nu achteraf gezien een hele speciale wending.

De laatste jaren lijkt iedere dag of maand wel in het teken te staan van iets. Ik besteed weinig tot geen aandacht aan zulke dagen maar aan de adoption awareness month wil ik graag aandacht geven. In deze post vertel ik je hoe het allemaal begon.

Election Day....een grote dag in Amerika. Misschien wel de belangrijkste in jaren. Vandaag ben ik in gedachten een beetje daar. Ik hou vandaag ook mijn hart vast. Voor de uitslag. Voor de gevolgen.

Mijn kinderen sporten fanatiek, ze vinden dat ook echt leuk. Ik sport niet en heb sporten ook nooit echt leuk gevonden. Het is niet dat ik het niet kan maar of het nu ballet was wat ik jarenlang heb gedaan of judo waarin ik toch de bruine band behaalde, ik had nooit dat 'Yeah heerlijk even sporten gevoel" wat mijn kinderen en als je Instagram ziet, bijna iedereen lijkt te hebben.

Volgens mijn oma was een stofzuiger echt een essentieel item in het leven van een vrouw. Als ik een groot gezin wou dan moest ik zeker in een goede stofzuiger investeren want als je alle troep in een kast doet en even goed stofzuigt, ziet het er toch goed uit, zei ze mij. Jaren later kan ik zeggen, oma je had gelijk!

Knokken voor een kans van Willemijn de Weerd is een indrukwekkend kinderboek over een moedig gevecht tegen de armoede.

Ik krijg met grote regelmaat de vraag waar iets van is, welke maat ze dragen enz. als ik een foto post in mijn stories. Het gaat dan vrijwel altijd over de kleding van de kinderen. De hoeveelheid aan zulke vragen is eigenlijk altijd wel constant maar de afgelopen weken waren er twee outfits die tot een enorme berg vragen leiden. Hoog tijd dus om die outfits een eigen blogpost te geven.

Ze komt dwars uit school. Haar hoofd hangt naar beneden. Haar antwoorden zijn kort en bozig. Bij binnenkomst slingert ze haar tas in de hoek, trapt haar schoenen uit, gooit haar jas over het hok van de hond en gaat naar de wc. Vanachter een gesloten deur hoor ik haar heel boos en geïrriteerd mopperen. Ze praat niet tegen mij maar is in een hevige discussie met zichzelf verwikkeld.

Meer weergeven