Ik ben Charlotte (al weer bijna 40) en naast ondernemer bovenal een super trotse moeder van 6 kanjers. 

Zoals je op de foto's wel kunt zien is het een kleurrijk gezelschap. 

Al jong wist ik dat zwanger worden bij mij niet vanzelfsprekend zou zijn aangezien ik met een spina bifida geboren ben. Geheel tegen iedere verwachting in, beviel ik op mijn 20 ste van een zoon. Het was een zware zwangerschap geweest en het werd mij dan ook flink ontraden om ooit nog zwanger te worden.

De droom van meer kinderen was er en de keuze voor adoptie werd snel gemaakt. Na de verplichte cursus, huisbezoeken enz. was daar de felbegeerde beginseltoestemming.

Het wachten kon beginnen!

Vrij snel was er een voorstel, helaas bleek nadat alle medische gegevens waren nagetrokken dat dit kindje de vlucht niet zou overleven, een klap want wat was hij welkom. We zetten alles even op een laag pitje om dit eerst een plekje te geven. Op het moment dat wij er weer klaar voor waren, waren er veel wijzigingen en kwamen we voor vrijwel geen land in aanmerking. Niet getrouwd, een biologisch kind, relatief jong enz, enz.

Na enkele gesprekken met de gynaecoloog besloten we het ivf traject in te gaan met zeer uitgebreide begeleiding tijdens de zwangerschap. Grote vreugde toen ik bij poging 2 zwanger bleek te zijn. Alles ging goed tot de kleine dame bij 24 weken zwangerschap benieuwd was hoe het buiten die buik zou zijn. Met loeiende sirenes werd ik naar het UMCG gebracht. Gelukkig bleef ze (ondanks de 5 cm ontsluiting) nog enkele weken zitten. Hierna volgende nog een zwangerschap en ook deze dame besloot dat te vroeg komen beter is als te laat. Gelukkig mocht ze al snel, gezond en wel mee naar huis.

Niet lang daarna kreeg ik een telefoontje dat de beginseltoestemming bijna verliep en of ik die wilde verlengen. Sneller dan ik kon denken was mijn antwoord er al.

"Heel graag verlengen want zodra de jongste een jaar is willen we graag de procedure weer opstarten"

De dag na haar eerste verjaardag zat de raad vd kinderbescherming bij ons op de bank voor een gezinsupdate. Niet snel daarna lagen alle papieren bij Kind en Toekomst voor een procedure in Amerika. Een jaar later sloten we Joshua in onze armen.

Weer een jaar later zat de raad weer op de bank en na een failed adoption sloten we in 2012 River in onze armen. Mijn gezin was compleet, tenminste dat dacht ik. Tot daar het berichtje via facebook was of er nog een plekje in mijn hart was. Uiteraard was dat er maar bij adopteren komt meer kijken dan alleen een plekje in je hart. Na een hele hobbelige route was daar dan het moment dat ik Jeremiah vast kon houden. De hobbelige route bleek nog veel hobbeliger te kunnen worden en de periode van ziekenhuis in, ziekenhuis uit begon. Eindelijk kwam daar een beetje rust in toen het bericht kwam dat er nog een broertje geboren zou worden. Alles zetten we in touw om ook hem bij zijn broer en zus op te kunnen laten groeien. Helaas eindigen niet alle verhalen mooi en is deze kleine man overleden. Een prachtige ster waarvoor wij nu stralend door het leven gaan!