Posts met de tag Houden van



Ze komt dwars uit school. Haar hoofd hangt naar beneden. Haar antwoorden zijn kort en bozig. Bij binnenkomst slingert ze haar tas in de hoek, trapt haar schoenen uit, gooit haar jas over het hok van de hond en gaat naar de wc. Vanachter een gesloten deur hoor ik haar heel boos en geïrriteerd mopperen. Ze praat niet tegen mij maar is in een hevige discussie met zichzelf verwikkeld.

Houden van en vertrouwen hebben leken mij vroeger dingen die iedereen bezat maar inmiddels weet ik (flink door de wol geverfd) dat, dat heel anders ligt en dat één simpele opmerking er voor kan zorgen dat je weer 10 stappen terug doet.

Is open adoptie nu wel handig voor kinderen? Is het niet enorm verwarrend? Zijn het dan wel écht jouw kinderen? Is open adoptie altijd enkel mooi en gezellig? Dat laatste zeker niet, maar waard is het, het allemaal absoluut!

Het is misschien wel het grootste taboe maar daarom is er nog geen enkele reden om je er voor te schamen. Ik was diep ontroerd door de vele reacties en één ervan was zo speciaal dat het voelde alsof ik even mee keek in het hoofd van dat meisje van zes die niet begreep wat haar gebeurde en het tot op de dag van vandaag niet kan zeggen maar echt voelt. Deze is voor haar!

Soms zijn taboes, zo'n taboe dat je er zelf helemaal niet bij stil staat. Dat je het helemaal niet als optie meeneemt in je gedachten, want zo iets gebeurd jou toch niet. Soms zijn taboes er ook gewoon, omdat de gedachten toelaten dat zo iets bestaat, pijn doet en je wanhopig maakt. En soms is er een taboe in je leven waar je simpelweg niet van weet dat je er midden in zit omdat je niet toe durft te geven, aan dat onderbuikgevoel, want wat als het waar is?!

Adopteren gaat niet zo maar. Je moet eerst een cursus doen, er volgen gesprekken bij de Raad van de Kinderbescherming, medische keuringen enz. voordat je eindelijk toestemming krijgt om te adopteren. Je bent dus goed voorbereid. Toch zijn er dingen waar ik totaal niet op voorbereid was.