Posts met de tag Pleegzorg



Pleegzorg is geen adoptie.
Ik ontvang heel veel persoonlijke berichtjes via social media. Heel vaak gaan die over pleegzorg en adoptie. Oprechte vragen, mensen die hun eigen verhaal delen of mensen die een mening hebben. Ik probeer iedere vraag zo goed als mogelijk te beantwoorden. Een van de meest gestelde vragen is hoe ik pleegzorg ervaar in vergelijking tot adoptie. Daar is niet heel kort een antwoord op te geven daarom besloot ik er een blog over te schrijven waarin je het antwoord daarop leest.

Ben jij geworden wat je als kind wou worden?
Ben je geworden wat je als kind wou worden, was afgelopen week een vraag op de radio. Nou, dat was bij mij niet echt gelukt. Een gesprek over iets totaal anders kwam onverwachts op hetzelfde onderwerp terecht en dat zetten mij aan het denken.

Ik weet dat het ze pijn zal doen.
Hoe ga je straks om met het verdriet als een kindje weer uit je leven verdwijnt? Vind je het niet moeilijk dat je je kinderen dit verdriet aan zult doen? Het zijn vragen die ik bijna dagelijks krijg nu mensen weten dat we pleegkinderen gaan opvangen.

Waarom adoptie en geen pleegzorg?
De vraag waarom ik voor adoptie koos in plaats van pleegzorg krijg ik met grote regelmaat. Vaak volgt daarna de zin "er zijn in Nederland ook heel veel kinderen die wachten op een plek in een gezin". Van die zin is geen woord gelogen en ik ben mij daar ook heel bewust van maar ik koos voor adoptie met een reden.

Ben jij degene die we zoeken? Neem dan snel contact op!

Toen Jack en Sophie ontdekten dat zwanger worden niet vanzelf zou gaan, hebben ze zich verdiept in alle varianten van "gezinsvorming" die ze konden bedenken. Ze verdiepten zich in IVF, in pleegzorg, in adoptie. Ze hebben zelfs even overwogen om gewoon met z'n tweetjes een gezin te vormen. En lekker naar een warm oord te emigreren. Uiteindelijk kozen ze voor adoptie, boven een medisch traject of pleegzorg of emigreren. Maar waarom kozen ze dan specifiek voor adoptie?

Het is misschien wel het grootste taboe maar daarom is er nog geen enkele reden om je er voor te schamen. Ik was diep ontroerd door de vele reacties en één ervan was zo speciaal dat het voelde alsof ik even mee keek in het hoofd van dat meisje van zes die niet begreep wat haar gebeurde en het tot op de dag van vandaag niet kan zeggen maar echt voelt. Deze is voor haar!