· 

Waarom deed dit berichtje mij zo'n enorme pijn?!

Bron Pexels
Blog.

Als je blogt krijg je reacties, soms onder je artikelen, soms openbaar onder je foto's maar veel vaker in een pb, dm of een mailtje.

 

Wat vind ik die leuk om te ontvangen, om te lezen wat jullie van een artikel vinden. Hoe jullie er in staan. Wat jullie mening is. 

 

Soms krijg ik een bericht dat mij echt enorm raakt. Bijvoorbeeld als iemand herkenning vind in een artikel en mij daarna mailt dat ze het nu eindelijk aan haar moeder heeft vertelt hoe ze het al die jaren heeft gevoeld en dat ze zich zoveel beter voelt en voor haar moeder eindelijk de puzzelstukjes op zijn plek zijn gevallen.

Dat doet mij enorm veel. 

Wie zit er op mij te wachten.

Bron Pexels
Wie zit er op mij te wachten.

Ik schreef wel vaker maar nooit regelmatig en al helemaal niet op een openbaar blog.

Wie zat er nu op mijn verhalen te wachten, zo interessant zijn die nou ook weer niet, riep ik altijd.

 

Ik doorliep een geweldig traject: Moms in Business en eigenlijk ging ik er met een andere insteek in dan dat ik er uit kwam.

Juist dat maakt Claire zo speciaal. Zij wist mij de route aan te wijzen die ik eigenlijk, uit angst, voorbij liep.

Soms zetten ik er een paar stappen op, om er vervolgens hard weer vandaan te rennen.

Want als je schrijft geef je, je bloot en dat vond en vind ik nog regelmatig, eng.

Toen ik weer eens zei "maar wie wil dat, dan lezen?!" gaf zij exact dat antwoord waardoor ik wist dat het er eigenlijk niet toe deed.

 

Die dag ontving ik ook een berichtje van een vrouw die mij schreef dat ze zelf haar kind had afgestaan, jaren geleden. Ze had dit nooit aan haar huidige man verteld, haar kinderen wisten er niets van en dat alles omdat ze de adoptie als een laffe stap van zichzelf zag.

Een stap die ze had genomen omdat zij het niet kon, als jong meisje.

Had ze niet gewoon de makkelijkste weg gekozen.

Wat als ze écht hard had geknokt, had ze het dan toch misschien niet gekund?.

Jarenlang worstelden ze met die gedachten en die grote schaamte. 

 

Ze schreef mij, dat ze via een totaal ander onderwerp dan adoptie op mijn blog was gekozen en terwijl ze wat zat te scrollen op het toilet, las dat ik schreef dat ik, adoptie de grootste vorm van moederliefde vind. Dat je zo onzelfzuchtig kunt zijn door je te beseffen dat een ander "beter" voor je kind kan zorgen. Dat je dan de titel moeder absoluut verdiend want dit is houden van.

Niets geen makkelijke keuze maar een enorme stap uit liefde voor je kind.

 

Ze kon niet meer stoppen met huilen en uiteindelijk kwam haar man vragen of het wel goed ging. Vanachter die wc- deur vertelde ze hem haar verhaal. Hij reageerde vol begrip en liefde. 

Haar mail eindigde ze met de woorden "Voor het eerst sinds 20 jaar ben ik echt, geen geheim meer dat ik met mij mee draag. Ik hoop dat je, je beseft dat wat voor jou misschien een gewoon blog is, voor mij mijn leven heeft veranderd".

 

Ik had nooit beseft en nooit gedroomd dat een blog dit voor iemand zou kunnen betekenen en besloot er dan ook voor te gaan. 

Waarom doet een zo'n berichtje mij dan zo'n pijn?

Bron Pexels
Waarom doet dit berichtje dan zo'n pijn?

Eigenlijk krijg ik vrijwel alleen maar lieve, leuke en aardige berichtjes.

Berichtjes die ik met veel plezier lees en allemaal probeer te beantwoorden.

 

Soms zit er een berichtje tussen waarbij iemand het nodig vind om te zeggen dat hij een jurk of iets dergelijks niet mooi vind. Wat uiteraard mag, maar waarvan ik niet helemaal begrijp dat je de moeite neemt om dat te melden.

 

Afgelopen zondag kwam er echter een ander berichtje binnen en ondanks dat ik mij heel goed besef dat ik dit gewoon naast mij neer moet leggen, heeft dit mailtje (van een totaal onbekende) mij tot op mijn ziel geraakt.

 

In de mail stond dat ik als ondernemer eigenlijk niet zou mogen adopteren en de vraag of ik mijn eigen demonen had aangepakt voor dat ik ging adopteren. Ik vond het opmerkelijk maar had nog zo iets van, iemand kan een tegenstander zijn van adoptie, daarna kreeg ik allerlei berichtjes van een onbekend account.

 

Één van die berichtjes deed ronduit pijn."Je schrijft onze zoon maar dat jongetje waar jij het over hebt is niets, maar dan ook helemaal niets van jou. Je kunt haar buikmama noemen maar zij is zijn moeder en jij bent helemaal maar dan ook helemaal niets van hem!".

 

De tranen sprongen in mijn ogen want al ben ik genetisch gezien niets van hem en heb ik mijn drie jongste kinderen niet gedragen, er zit geen enkel verschil in hoe het voelt om moeder te zijn.

Natuurlijk kan ik verstandelijk beredeneren dat deze meneer of mevrouw niet weet hoe het zit, dat zij of hij niet voelt wat ik voel en al helemaal niet weet hoe ik en hun buikmama's om elkaar geven en elkaar respecteren, ieder in onze eigen rol maar ik kan je vertellen dat ik liever een tik in mijn gezicht had gehad, dan deze woorden te lezen.

 

Ik heb besloten om er die dag niet op te reageren en dit nu te doen via een post. Blijkbaar leest deze persoon mee en dan wil ik u graag laten weten dat het mij enorm pijn doet wat u mij schreef.

Het zal uw onwetendheid zijn. Moeder ben je niet alleen door een kind te dragen. De titel moeder verlies je ook niet door je kind over te dragen voor adoptie. 

Moeder ben je in je hart en dat is precies de reden waarom uw opmerking ook zo enorm pijn doet.

Moeders zijn vrouwen die door het vuur gaan voor hun kinderen, dat kunnen bonus-mama's zijn, adoptiemama's, buikmama's of de moeder die u voor ogen heeft. Net zo goed als een ouder van meer dan een kind kan houden kan een kind van meer dan één mama houden. Mijn kinderen houden van hun beide moeders en beide moeders houden van hun.

 

Al ben ik volgens u niets van mijn kind, want ja, zo noem ik ze en dat zijn ze ook, zij zijn aan mij toevertrouwd en ik zal er alles, maar dan ook alles aan doen om ze de jeugd te geven die ze verdienen, zoals een moeder dat wil voor haar kind. 

Uw mening mag u uiteraard hebben maar zou u zo vriendelijk willen zijn deze niet meer aan mij te melden, deze moeder doet dat namelijk heel erg veel pijn en dat kan toch haast niet uw bedoeling zijn, alvast bedankt!

Reactie schrijven

Commentaren: 18
  • #1

    priscilla (maandag, 15 oktober 2018 09:15)

    Jeetje wat pijnlijk. Ik ben blij dat er mensen zijn die kindjes willen adopteren, in welke situatie dan ook.Je bent een topper.

  • #2

    Amy (maandag, 15 oktober 2018 09:45)

    Wauw zeg ik kan me goed voorstellen dat dit pijn moet doen, ik snap echt niet wat mensen in hun hoofd halen om zoiets te zeggen. Of een kind nu genetisch van jou is of niet, je bent gewoon z'n moeder en je doet dat prima!

  • #3

    Lodi (maandag, 15 oktober 2018 10:15)

    Wat ontzettend naar is dit zeg en waar haalt iemand het idee en het lef vandaan omdat te plaatsen.Natuurlijk doet dit verschrikkelijk veel pijn en gelukkig is dit een uitzondering. Je doet het fantastisch!

  • #4

    Deborah (maandag, 15 oktober 2018)

    Jammer en pijnlijk dat je deze reacties hebt moeten ontvangen. Je bent verantwoordelijk voor de tekst die je neerpent, maar niet voor de manier van interpreteren van de lezer en al helemaal niet voor de reacties die men op deze, niet tactische wijze en notabene in privéberichten aan je achter laat. Ik hoop dat je het los kunt laten.

  • #5

    Maddy (maandag, 15 oktober 2018 14:57)

    Dit zegt zoveel over de persoon achter het bericht. Vrij triest vind ik. Gelukkig weet jij veel beter!

  • #6

    Renata (maandag, 15 oktober 2018)

    Ja ik snap sommige mensen ook niet - waarom moeten ze zo nodig uithalen naar iemand :o

  • #7

    Linda (maandag, 15 oktober 2018 15:41)

    Mijn God wat zijn sommige mensen bot zeg. Dat het je mening is, ok. Maar moet je dat ook tegen iemand gaan ventileren? Why??? Gelukkig krijg je ook hele mooie reacties!

  • #8

    Laura (maandag, 15 oktober 2018 15:59)

    Wat vreselijk!! Sommige mensen zij echt te erg! Maar meestal zitten deze mensen zelf helemaal niet goed in hun vel en vieren ze dat bot op iemand anders...

    hopelijk kan je je concentreren op de mooie reacties!

  • #9

    ingrid (maandag, 15 oktober 2018 19:34)

    poeh dat is heftig zeg. je mag best een eigen mening hebben maar dan hoef je anderen niet te kwetsen vind ik

  • #10

    Hippiemeisje (dinsdag, 16 oktober 2018 11:45)

    Ik word hier nu persoonlijk ook enorm door geraakt. Ik had het ook gisteren al gelezen en trok me daarna even terug, kon het even niet lezen of beredeneren... Misschien omdat ik helemaal geen kans heb op een kind met mijn genetisch materiaal en dat zulke mensen dan eigenlijk zeggen omdat ze niet slimmer zijn?
    Daarstraks las ik nog dat liefde veel belangrijker en intenser is dan een bloedband...
    Trouwens, als er iemand is die het heel mooi oplost en doet, ben jij het wel.... Jij laat ruimte voor de biologische moeder of de buikmama, het is maar hoe je het noemt... Je kinderen mogen de liefde voor beiden beleven en meemaken, dat is net wat ik nu zo mooi vind bij jou!
    Je doet dat goed, dat meen ik... <3

  • #11

    Silkeblogs (dinsdag, 16 oktober 2018 12:22)

    Ik begrijp niet dat mensen zo hard kunnen zijn =(
    Laat je alsjeblieft niet slecht voelen door zulke berichten, dat hoort volgens mij echt gewoon bij een online leven.

  • #12

    mieke | mieksmind (dinsdag, 16 oktober 2018 17:42)

    Sommige mensen kan ik echt niet begrijpen. Net alsof ze niet nadenken en alles maar denken te kunnen zeggen. Het is makkelijk om te zeggen; trek het je niet aan, maar het zegt meer over de ander dan over jou

  • #13

    wim (dinsdag, 16 oktober 2018 17:53)

    je bent zeker en topper luister en kijk niet naar ander mensen maar volg jou gevoel en jou hart dat doe ik ook sommige mensen weten niet beter.

  • #14

    esther perfors (dinsdag, 16 oktober 2018 21:23)

    pfff dat is pijnlijk zeg! Ik ben zo blij dat ik eigenlijk nog nooit iets rots heb meegemaakt, we zijn zo kwetsbaar met onze verhalen op het internet. Adem in en adem uit en vertrouw op je zelf. Dit soort kwetsende berichten is het verlies van een ander!

  • #15

    Fleur (woensdag, 17 oktober 2018 09:59)

    Ik begrijp echt, maar dan ook echt niet waarom iemand de moeite neemt om zo iets onaardigs en pijnlijks te zeggen. Het feit dat jullie zo open omgaan met adoptie is prachtig. Jammer dat zulk soort berichtje altijd langer blijven hangen dan de mooie reacties

  • #16

    Nathalie (woensdag, 17 oktober 2018 10:02)

    Jeetje wat heftig zulke reacties. Daar zit je echt niet op te wachten. Ik heb ook wel eens lompe reacties voorbij zien komen maar die negeer ik dan op zo'n moment.

  • #17

    kiki hasselton (woensdag, 17 oktober 2018 15:03)

    wauw, oke, dit is inderdaad heftig. ik kan wel zeggen, trek je er niets van aan, maar onbewust doe je dat toch. sterkte in ieder geval!

  • #18

    Chantal (zaterdag, 20 oktober 2018 14:15)

    Ik snap gewoon niet waarom mensen dit per se willen melden. Volgens mij zit er dan bij die persoon iets niet helemaal lekker. Heel heftig meid, ik snap dat dit je raakt.