Posts met de tag Adoptie



Het woord dankbaar lijkt wel onlosmakelijk verbonden te zijn aan het woord adoptie. Begrijp mij niet verkeerd, ik ben enorm dankbaar dat mij de zorg is toevertrouwd maar mijn kinderen hoeven nergens dankbaar voor te zijn. Dat krijgen ze wel vaak te horen en een ontmoeting met een wildvreemde dame liet mij inzien wat dat kan veroorzaken.

Natasja en Charlotte bespreken deze week een artikel waarin geschreven werd dat het wellicht een optie is om abortus niet meer uit te voeren en deze kinderen na geboorte ter adoptie af te staan. Wat is hun mening en wat is die van jou?

Ben jij degene die we zoeken? Neem dan snel contact op!

Zij heeft een wens en zelfs een plan om aan die wens te werken. Wie ben ik dan om dat niet volledig te steunen, om haar niet op alle manieren te helpen die in mijn macht liggen. Toch ging daar heel wat twijfel overheen. Ik sprak er over en kwam tot een antwoord.

Is een huis het belangrijkste als je op straat woont? Als ik haar heb geantwoord laat ze mij al snel weten dat zij er compleet anders over denkt en een wens heeft. Het kost je niets enkel een beetje naastenliefde.

Vandaag is hij jarig! Zes jaar!! Ik vergeet nooit meer de woorden die gezegd werden toen ik hem in mijn armen kreeg. "Mevrouw, weet u waar u aan begint? Ik zou mij niet teveel hechten". Ik wist inderdaad niet waar ik aan begon op dat moment. Had ik dat wel geweten, dan had ik die arts kunnen zeggen dat ik op het punt stond om aan mijn mooiste avontuur ooit te beginnen.

We vieren ieder jaar de verjaardagen van de biologische moeders. Een dag waarop we taart eten, contact hebben en veel over haar praten. 31 oktober was het de verjaardag van een van de moeders. Na het plaatsen van een foto van de kinderen met haar verjaardagstaart, op Instagram, kreeg ik ongekend veel berichtjes met vragen. Waarom ik het vier, of ik het moeilijk vind enz. Ik leg dat graag uit want zonder deze vrouw, had ik de kinderen die mij mama noemen, nooit gekend.

Ik kan een fantastisch verhaal ophangen dat ik een week bewust geen tablets enz., bij mij had toen ik laatst een week naar Denemarken was met de kinderen, maar de simpele waarheid is dat ik het gewoon vergeten was mee te nemen. Als enige volwassenen in een auto met vier kinderen terwijl je ruim 800 kilometer moet rijden leek het even het domste wat ik ooit had kunnen vergeten want het geklaag was niet van de lucht. Totdat ik Oost-Indisch doof werd en er iets bijzonders gebeurde.

Deze week hebben Natasja en Charlotte het over de basisschool. Wat vertel je wel en niet als je (adoptie) kind voor het eerst naar de basisschool gaat.

Daar liepen we dan. Hij voorop. Bijna rennend de hal, hij kan niet wachten. Nu is hij echt een grote jongen. Vindt hij zelf ook. Nu denk je waarschijnlijk, dat ik hem trots en vol goede moed, met een goed gevoel en een brede lach achterlaat. De waarheid is anders.

Meer weergeven