Twee van mijn kinderen zijn verslaafd.

Sommige zinnen zijn moeilijk om op te schrijven. Sommige zinnen krijg je haast niet uit je mond.

Een zin als twee van mijn kinderen zijn verslaafd is er zo een.

Voor mij is die zin de keiharde waarheid. Ik zei het altijd anders en dan nog het liefst niet, tot iemand mij liet inzien dat ik zo mijn kinderen écht niet help.

Mijn kinderen zijn verslaafd.

Verslaafde kinderen, drugsverslaving.
Twee van mijn kinderen zijn verslaafd.

Twee van mijn kinderen zijn verslaafd.

 

Zo die zin is er uit.

Je wilt niet weten hoe lang ik er over heb gedaan om die zin uit te kunnen spreken, om die zin op te kunnen schrijven.

Zelfs tijdens het schrijven van dit blog, heb ik de zin diverse keren verwijderd.

Heb ik regelmatig boven de delete-knop gehangen met mijn vinger omdat ik mij afvroeg of ik dit wel moest delen.

Of ik dit wel wou delen.

 

Is het tegen de privacy van je kind in om dit te delen?

Ja, absoluut zou ik enkele maanden geleden nog gezegd hebben.

Je hangt je "vuile" was niet buiten, dat is ons allemaal vroeger geleerd.

Nu enkele maanden later, diverse gesprekken verder en vooral hele andere inzichten verder, sta ik er totaal anders in.

 

Maar toch, schiet tijdens het typen door mijn hoofd "als je het plaatst dan staat het voorgoed op het internet en kan iedereen het vinden".

Ik zeg dat ook tegen degene die mij zoveel heeft geleerd de afgelopen maanden. Degene die mij dingen liet inzien.

Die een hele nieuwe wereld voor mij deed opengaan, degene die als geen ander weet waar ze het over heeft.

Zij luistert naar wat ik te vertellen heb en lacht dan, die speciale, typerende glimlach die ik ook terug zie in twee van mijn kinderen "Charlotte, dat is toch juist wat je moet bereiken, dat iedereen er over leest. Dat ze niet tien mensen hebben die achter, voor en naast ze staan maar de hele wereld. Dat mensen in gaan zien dat dit niet iets wat "wel meevalt", dat schaamte juist de grootste valkuil is. Openheid, vastberaden en realistisch dat is hoe we dit wereld- probleem kunnen tackelen".

 

Ik knik en de rest van de avond malen de gedachtes door mijn hoofd.

Dezelfde avond ontvang ik nog een quote. Ik ben helemaal niet iemand die haar leven 180 graden draait door een quote maar na deze weet ik het zeker. Dat blog moet er komen.

Ik weet het overigens niet zeker door de quote maar door degene die hem stuurt.

Mijn kinderen verdienen dit en dat weet ze mij heel goed duidelijk te maken.

Schaamte.

Doof kind, special need adoption.
Als mijn kind doof was geweest had ik het ook niet verzwegen.

Dat ik het niet eerder zo opschreef komt omdat ik het niet nodig vond om te zeggen. Het niet "verstandig" vond om het uit te spreken, want wat zouden de mensen er wel niet over zeggen.

Wat zouden de mensen opeens van mijn kinderen vinden en zou het hun later, duur komen te staan dat ik dat deel van hun leven zou delen met de rest van de wereld.

 

Het is hun privéleven, hun geschiedenis, hun achtergrond, waren dingen die ik mezelf voorhield.

Maar eigenlijk kwam het voort uit een bepaald gevoel van schaamte, een taboe.

 

Niemand staat op de barricade en schreeuwt "Moet je nu eens horen, wij hebben een verslaafde in onze familie".

Terwijl vrijwel iedereen in Nederland dat zou kunnen doen.

In iedere familie, soms generaties terug, maar ook vaak in de huidige generatie is wel iemand die aan iets verslaafd is.

Maar dat uitspreken, dat doen we niet.

 

Ik stond altijd open om een kind met een special need te adopteren.

Dat had van alles kunnen zijn, het ontbreken van een arm, het niet kunnen horen of verlamd zijn.

Het werden twee kinderen die zwaar verslaafd geboren zijn.

Had ik als ik een kind had mogen verwelkomen dat niet kon horen, krampachtig mijn best gedaan om het gehoorapparaat niet te laten zien?

Of had ik als mijn kind verlamd was het nooit mee naar buiten genomen omdat mensen dan de rolstoel zouden zien en wisten hoe het zat?

En bij het ontbreken van een arm, was ik dan die lege mouw op gaan vullen met iets zodat het zou lijken alsof mijn kind twee armen had, want stel je voor wat de buitenwereld zou zeggen?

 

Nee, ik zou mijn kind leren dat de wereld hard kan zijn. Dat mensen een oordeel hebben en dat die pijn kan doen maar dat je, je nooit voor je beperking/achtergrond hoeft te schamen.

Ik schaam mij genoeg voor dingen, wat betreft mezelf maar ik heb mij nog nooit geschaamd voor het feit dat ik geboren ben met een open rug en voor een ander misschien als een pinguïn loop.

Ik kan daar namelijk niets aan doen. Die rug kreeg ik vanaf de baarmoeder mee.

 

Het is iets waar ik het mee moet doen en waar de buitenwereld het dus automatisch ook mee moet doen.

Je achtergrond of je aangeboren medische situatie is niet iets wat je kunt veranderen. Het is accepteren en verder gaan.

Waarom stoppen we dan met zijn allen een verslaving zo in de doofpot.

Het is samen met psychische aandoeningen één van de grootste taboes in Nederland. Terwijl iedereen wel iemand kent, persoonlijk of van horen zeggen, die aan één van de twee lijd.

Nee Charlotte, ze is verslaafd. Jij moet dat inzien.

Ze was pas 10.
Ze was pas 10.

Ik zei als het er over ging, altijd dat mijn kinderen verslaafd geboren zijn. Nooit zei ik dat ze verslaafd zijn.

Door het drugsgebruik van hun biologische moeder tijdens de zwangerschap zijn, zij verslaafd ter wereld gekomen.

 

Afgelopen zomer kreeg ik de kans om hun biologische oma voor het eerst te ontmoeten.

Een spannende ontmoeting.

De vorige keren kon ik haar niet zien omdat ze toen zelf nog zwaar verslaafd was.

Ze is net 50 jaar oud, ze is 40 jaar verslaafd geweest.

Net als haar dochter verloor ze haar leven aan de drugs op jonge leeftijd.

Ze is gehard door het leven op straat maar heeft een enorm groot hart.

Zonder haar verhaal met de mantel der liefde te bedekken of een wijzende vinger uit te steken, vertelde zij mij alles.

Keihard, ongecensureerd, de realiteit.

Een realiteit, die ik ondanks dat ik gewerkt heb met verslaafden niet zo rauw kende.

 

Tijdens het gesprek krijgen we het op een bepaald moment over de kinderen.

Ik zeg dat ze verslaafd geboren zijn en dan kijkt ze mij aan. Haar ogen spuwen vuur. 

Even denk ik dat ik iets vreselijk fout heb gedaan. Gaat dit escaleren?

Was deze afspraak geen goed idee?

 

Dan zegt ze, luid en duidelijk:

"Ze zijn niet verslaafd geboren, ze zijn verslaafd, alleen hebben ze nog nooit gebruikt. Waar een ander misschien de kans heeft om een keer uit te proberen, zullen zij dat nooit hebben. 1 x en ze zullen alles verliezen aan de drugs. Net zoals wij dat al generaties lang doen. Juist door te denken dat ze er alleen mee geboren zijn, zorg  je er voor dat je de cirkel niet zult doorbreken Charlotte! Jij moet ze dat bijbrengen. Niet zwijgen maar praten. Niet onder een steen leggen maar openbaar maken. Want als verslaafde kom je altijd in de verleiding. Overal is iets en zij zullen ook de vraag krijgen "Kom drink er eentje mee, doe niet zo ongezellig" of "1 pilletje of 1 joint daar is nog nooit iemand van verslaafd geworden" maar dat moeten hun kunnen weerstaan. Daar is een netwerk voor nodig. Daar moet besef voor komen. Niet alleen voor hen".

 

Dan kijkt ze naar River.

Die kijkt haar oma met grote ogen aan. Ze heeft van alles meegekregen de afgelopen dagen.

Ze is gigantisch boos geweest, heeft intens verdriet gehad, is opstandig en teruggetrokken geweest.

Het is mij al eerder opgevallen dat ze veel meer mee krijgt van het Engels dan ik had verwacht.

Ook nu heeft ze duidelijk heel wat meegekregen.

 

Die grote vragende ogen, ze snijden door mijn ziel.

Oma kijkt haar juist uiterst kalm aan en spreekt dan langzaam, vol liefde maar wel op een manier zodat je de tekst niet naast je neer kunt leggen.

"Oma wil je niet bang maken. Oma wil niet dat je schrikt maar oma wil wel dat je dit nooit hoeft mee te maken. Als een mama weet dat je langzamer loopt dan de meeste kindjes en daarom moeilijker een drukke straat over kan steken dan zal ze je dat moeten uitleggen. Ze wil niet dat je een ongeluk krijgt en je daardoor verliest. Als een mama weet dat verslaving een probleem is, moet ze je waarschuwen zodat het niet mis gaat en je verliest".

River knikt instemmend.

Ik zelf heb ondanks alles nog mijn kop (gedeeltelijk) in het zand zitten.

Laten we eerlijk zijn, dit meisje is nog maar 7 jaar.

 

Ik spreek dat ook uit.

Oma die duidelijk voorbereid is, pakt haar telefoon en laat cijfers zien.

Ook van Nederland.

Kinderen komen steeds jonger in aanraking met drank, drugs, gokken enz.

Ze kijkt mij aan en zegt dan "Ik was 10 jaar oud, haar moeder was 10. Geloof mij waarschuwen moet je niet een dag van te voren doen. Het is levenslang uitleggen, open en eerlijk zijn over de risico's. Wat had ik er veel voor over gehad als dat met mij was gebeurd of als iemand dat bij mijn dochter had gedaan".

 

Als ik River die avond naar bed breng lijkt er in plaats van al die vragen die in haar hoofd ronddwaalden, een rust over haar gekomen te zijn.

Ze blijkt enorm geworsteld te hebben met het feit dat ze sprekend op haar moeder lijkt, maar niet zo wil worden.

Wel zo lief, sterk en slim maar niet verslaafd aan de drugs.

Want als ze daarin ook op haar leek, dan ging ze net zulke gekke dingen doen.

Kon ze later ook niet voor haar kindjes zorgen en moest ze ook op straat slapen, dat wou ze niet.

Terwijl ze vertelt slik ik tranen weg.

Lieve, kleine, dappere schat dit zijn geen vragen waar een kind zich bezig mee zou moeten houden.

Dan gaat ze rechtop in het grote bed zitten.

"Maar ik ga dat niet worden, want ik weet van het gevaar. Ik weet hoe het zit en dat wist zij niet. Dus ik ga alleen haar leuke dingen worden".

Met een tevreden lach op haar gezicht gaat ze liggen.

 

Ze heeft gelijk, openheid is het antwoord.

Verslaving uit de taboesfeer, openheid.
Open over verslaving.

Als ik enkele dagen later afscheid neem van hun oma pakt ze mij stevig beet. Iets te stevig als je het mij vraagt.

Ze kijkt mij recht in de ogen aan. Nooit eerder keek iemand mij zo indringend aan dan zegt ze "Beloof mij dat je naast dat je goed  voor mijn kleinkinderen zorgt dat je aandacht zult vragen voor verslaving, erover zult praten, taboes zult doorbreken en zal uitstralen dat het niet iets is om je voor te schamen maar dat er wel hulp moet komen".

Ik beloof het maar weet in mijn hart dat ik dit helemaal (nog) niet zo durf zoals zij mij vraagt.

 

Daar kwam verandering na haar laatste bericht van enkele dagen geleden.

 

Ze heeft gelijk. Waarom willen we iedereen steunen als hij ziek is. Praten we openlijk over iedere ziekte maar is verslaving iets dat we onder de tafel schuiven. Juist bij de mensen die zo hard een vangnet nodig hebben doen we het af als iets wat je niet deelt, waar een taboe op rust en wat eigenlijk een vorm van falen is.

Ik ben heus niet trots op het feit dat de biologische moeder van mijn kinderen verslaafd is maar ik ken het verhaal erachter en dan is het veel beter te begrijpen. 

Ik ken het verhaal niet achter de verslaafde man achter het station en ik ken ook niet de worsteling van die verslaafde vrouw op de hoek van de winkelstraat in Groningen. Dat verhaal gaat mij ook niets aan maar het zou wel helpen als we ons allemaal realiseerde dat er een verhaal achter iedere verslaving zit.

Dat iedere verslaafde die clean wil blijven dag in, dag uit knokt. Iedere minuut van de dag moet je weer de beslissing nemen om het gevecht aan te gaan in plaats van weer te zwichten voor je verslaving.

Zoals hun oma altijd zegt "Nu ben ik clean, ik weet niet hoe lang ik dat vol hou. Ik hoop altijd maar ik beloof niets want ik weet niet of ik het gevecht morgen ook win".

 

Mijn kinderen hebben geen keus gehad. Zij hebben geen verkeerde keus gemaakt zoals hun biologische moeder heeft gedaan.

Nee, ze hebben dit cadeau gekregen. Ze zullen het hiermee moeten doen.

Daar zijn ze niet alleen in. Er zijn heel veel kinderen die dit cadeau hebben gekregen bij de geboorte.

En hoe naar het ook klinkt, dat aantal zal enkel groeien als we zo door gaan.

 

Als ik geen drankje neem op een feestje is er altijd wel iemand die aandringt, die het bestempeld als saai als je niet drinkt. Ik drink dan gewoon niet omdat ik er geen zin in heb maar er zijn ook mensen die je door dat aandringen misschien keihard tegenwerkt in hun gevecht tegen de verslaving.

Ik zal mijn kinderen moeten leren stevig in hun schoenen te staan. Ze de gevaren uit moeten leggen.

Hun oma heeft hun uitgelegd hoe het is gegaan met haar en hun moeder. Ze maakten 1 keer de verkeerde keuze door te gebruiken en gaven daarmee al hun keuzes weg aan de drugs. Het waren 40 jaar de drugs die kozen welke weg ze in sloeg, welke (verkeerde) dingen ze deed. Het zijn nog steeds de drugs die er voor zorgen dat hun biologische moeder op straat woont. Het zijn de drugs die mijn kinderen in mijn leven hebben gebracht.

Het zijn drugs waardoor mijn kind vreselijke dingen zijn aangedaan.

 

We kunnen allemaal onze kop in het zand steken en zeggen dat het wel meevalt allemaal.

We kunnen doen alsof wij "zulke" mensen niet kennen maar de waarheid is dat er veel meer verslaafde mensen zijn dan waar we bij stil staan. Het zijn echt niet alleen mensen die op de straat leven, je ziet het niet altijd, je weet het niet altijd maar het is er wel. In ieder dorp, in iedere stad, op iedere school, bij iedere club.

Een verslaving is niet iets waar je om vraagt, het is een ziekte.

Een verslaving is iets waar je juist steun bij nodig hebt dus laten we stoppen met het taboe en er zijn voor degene die ons nodig hebben.

Mijn kinderen kregen het al in de baarmoeder mee, dat kan ik niet terugdraaien. Ik kan er enkel nu voor ze zijn. Ik help ze niet door mijn mond te houden, ik help ze niet door het te verzwijgen. Ik help ze door openheid te creëren waardoor er bewustwording ontstaat. 

Bewustwording voor een probleem dat veel meer families in zijn greep heeft dan we ons vaak realiseren.

 

Ik vraag je niet op om een spandoek op de brug te bevestigen om aan te geven dat je mensen kent die met verslavingsproblematiek kampen maar ik zou je wel willen vragen om je bewust te zijn van het gevecht dat sommige mensen vechten om niet toe te geven aan hun verslaving. Om je bewust te zijn dat sommige mensen die verslavingsgevoeligheid al meekregen vanuit de baarmoeder en dat voor hun niet één keertje geeft niets, bestaat.

Ik vraag je om in te zien dat als we samen een taboe doorbreken we écht mensen kunnen helpen. Dat mensen die nu misschien geen hulp durven te vragen zich gesteund voelen om dat wel te vragen. Dat mensen die vechten tegen de verslaving en een zwak moment hebben, dit aan durven te geven waardoor hun gevecht niet voor niets is geweest.

 

Ik kan enkel hopen dat mijn kinderen nooit een actieve verslaving zullen krijgen. Ze hebben een vreselijk voorbeeld van wat er kan gebeuren, ze zien hoe hard hun oma moet knokken. Ze weten wat er allemaal verloren is gegaan.

Hun oma was het die mij liet inzien dat ik door valse schaamte niet hun help.  Dat nog nooit iemand een wijze les heeft kunnen trekken uit een verborgen verhaal maar dat we des te meer leren van openheid.

Gisteravond schreef ik haar dat ik dit blog vandaag zou plaatsen. Zij schreef terug "Wij als familie zijn gestruikeld door onze verslaving, wij hebben zoveel verloren, generaties lang maar door dat open te delen zullen mijn kleinkinderen niet struikelen maar weten waar de valkuilen zijn. Openheid kan de plank over de enge gaten van een verslaving zijn. Ik hoop dat we samen heel veel planken neer mogen leggen".

 

Wat hoop ik dat deze vrouw iedere dag weer het gevecht, van het monster dat verslaving heet, wint!

Reactie schrijven

Commentaren: 14
  • #1

    Aide (woensdag, 12 februari 2020 21:09)

    Dank voor het delen ❤ Wat eeb krachtige Oma hebben jouw kinderen. Mooie aanvulling naast hun sterke Mama

  • #2

    janneke (woensdag, 12 februari 2020 21:38)

    wat een ontzettend mooi en eerlijk blog! inderdaad openheid geeft zoveel meer kansen! je doet het goed stapje voor stapje zelf leren en je kinderen leren.

  • #3

    Anke (woensdag, 12 februari 2020 22:29)

    Zo super goed dat je dit schrijft!!! Het moet klaar zijn met dat idiote wegstoppen van gevoelens en emoties. Openheid en liefde overwint ❤ De maatschappij is echt toe aan een nieuwe norm.

  • #4

    Noomi (donderdag, 13 februari 2020 08:35)

    Woow wat mooi geschreven! En ik hoop zeker met jullie mee dat jouw lieve kindjes dit gevecht altijd zullen willen, maar met zo'n krachtige mama en oma hebben ze in ieder geval een mooie start!
    En inderdaad wij hebben actieve drugs verslaving van dichtbij gezien van een zwager en een stiefbroertje. Het is vreselijk! Gelukkig zijn deze 2 nu ook op het 'goede' pad en zijn wij super trots op ze!

  • #5

    Wiljo (donderdag, 13 februari 2020 09:14)

    Toen ik begon te lezen dacht ik nog dat ze vast verslaafd waren aan een iPad of Xbox, maar poe zeg, dit is toch even andere koek. Wat enorm heftig en wat knap dat je het op kunt schrijven. Je lost het iedere keer weer zo goed op, wat zullen de kinderen sterke personen worden als ze opgroeien, dat zijn ze nu al!

  • #6

    Marloes (dinsdag, 26 mei 2020 07:17)

    Dankjewel voor het delen! Ik heb verslaving van heel dichtbij meegemaakt. Mijn man is verslaafd aan de alcohol. Inmiddels al jaren nuchter maar het is vreselijk. Wij gaan onze dochter ook waarschuwen en meegeven dat het zo gebeurt kan zijn

  • #7

    Andrea (dinsdag, 26 mei 2020 07:43)

    Wat heb jij een geweldige gave om dit zo op te schrijven! Elk blog lees ik vol bewondering over jouw openheid en kracht.
    Ik kan zeggen als dochter van een alcoholist, dat ik me altijd bewust ben van het feit dat er een verslaving op de loer ligt, niet alleen die aan alcohol, maar ook aan andere dingen...
    Bewust zijn helpt, bewust zijn houdt mij zeker staande in een wereld waar er allerlei verslavingen zijn aan vele zaken waar mensen liever niet over praten....waar mensen zich voor schamen.

    Heel fijn dat je er aandacht voor vraagt!




  • #8

    Sjanet (dinsdag, 26 mei 2020 08:56)

    Wij hebben jaren aan alcohol en drugs verslaafde kinderen opgevangen en ik weet hoe moeilijk het is.Zoveel respect voor jullie gezin.Zeker ook voor de andere kinderen�����

  • #9

    Ingrid (dinsdag, 26 mei 2020 10:55)

    Het taboe is zo enorm groot dat het extra gevaarlijk wordt. Wat super mooi dat je dit naar buiten brengt, het is een ziekte die opvlamd omdat hun lichaam het heeft meegemaakt en dit nooit zal vergeten, hoe klein ze ook warrn. Maar gelukkig hebben ze een moeder, en een oma die er voor ze staan ze willen begeleiden en hun kracht willen geven. Respect

  • #10

    Anna (dinsdag, 26 mei 2020 11:48)

    Verslaving is absoluut niet iets om je voor te schamen, al helemáál niet wanneer je als persoon zelf of als omgeving hier hard voor vecht om dit tegen te gaan. We zijn als mensen zwak voor verleidingen en voor iedereen zijn bepaalde zwaktes extra moeilijk. Laat staan dat je wanneer je bent geboren met een aanleg ervoor. Het is idd een constant durend gevecht tegen impulsen en ik hoop voor je kinderen dat ze nooit de vernietigende kracht ervan zelf hoeven te ervaren. Behalve dan de ervaringen die natuurlijk al heel veel invloed op hun leven gehad hebben.. Het is niet eerlijk wanneer een ander wel ergens van kan "genieten" en jij niet maar uiteindelijk hebben we allemaal onze beperkingen. De keuze om jezelf nooit even te kunnen verliezen kan op sommige momenten klote zijn maar uiteindelijk zal je jezelf helemaal verliezen en dat is het nooit waard. Je échte zelf is nooit de persoon die je bent met iets op en voor sommige mensen is dat echt een harde les om te moeten leren. Het zal als ze ouder worden vast pittiger worden maar wens jullie samen veel sterkte en het leven is voor mooier wanneer je alles bewust meekrijgt! En soms ook zwaarder maar dat is het waard :)

  • #11

    Bertus (zaterdag, 26 september 2020 20:08)

    Wat een verhaal hoop dst alles goed zal komen en ik dacht altikd bij mezelf omdat me broer me als.11 jarige al soms cocaine liet gebruiken gekukkig niet elke dag en ik soms ook andere drug probeerde af en toe tot me 23 ste dat ik t nooit oud zal worden en denk ik.nog steeds soms maar ik dat als je optijd het goeie pad in slaat je nog wel n beetje oud kan worden en nogmaals respect

  • #12

    Karel (zaterdag, 26 september 2020 20:14)

    Hallo ik heb alles gelezen en wat een verhaal.zeg heb egt n brok in min keel heb helaas ook heel jong drugs toegediend gekregem toen ik 12 was gaven kameraden van min broer me af en toe cocaine en ik kon er nooit van slapen helaas en zoals.ik dit lees was mijn omdat ik sindsdien af en toe ook andere drugs heb geprobeerd maar nu gestopt ben op me 24 ste of je dsn nog wel n beetje .oud kan worden? want zoals.ik dit lees is drugs altikd slecht maar kan je er wel oud mee worden nogmaals echt heel.erg voor de kinderen en hoop dat alles goed zal verlopen

  • #13

    Samira van Beelaert (woensdag, 28 oktober 2020 10:30)

    Ik was het slachtoffer van een zeer gewelddadige relatie. Mijn vriend kon het niet schelen en elke keer dat ik probeerde de relatie te verlaten, zal hij terug blijven komen om me te smeken en als ik weer bij hem ben, zal hij zo mishandelen dat ik wist dat er iets mis was, dus ik zoek hulp op internet wanneer Ik zag getuigenissen van mensen die heer Bubuza waardeerden voor het herenigen van hun relatie, dus nam ik contact met hem op via whatsapp en vertelde hem mijn probleem. Hij beloofde me dat hij me zou helpen, dus ik geloofde hem en probeerde het, ik deed wat hij me had opgedragen en mijn vriend kwam terug en smeekte me om te vergeven en hem terug te accepteren.. Eerst dacht ik dat hij zo grof zou zijn als vroeger, maar het is nu 2 jaar geleden dat Lord Bubuza ons herenigde met zijn spreuk en we zijn nu gelukkig getrouwd.. Lord Bubuza is echt en nu geloof ik dat hij als een God op aarde is. Neem contact met hem op via whatsapp: +1 505 569 0396 of via e-mail: lordbubuzamiraclework@hotmail.com

  • #14

    melissa (maandag, 23 november 2020 03:26)

    Ik had moeite om mijn zoon Murphy te laten stoppen met drugsverslaving. Hij is al 17 jaar verslaafd aan drugs. Hij vecht en brengt verwondingen toe aan mensen en hij breekt ook in in de appartementen van mensen en steelt wanneer hij geen geld heeft om de drugs te kopen. Hij is ontelbare keren naar de gevangenis gegaan. Hij is naar revalidatiecentra gebracht, maar hij is niet veranderd. Hij werd zelfs het ergst. Ik zag een getuigenis van een vrouw op de internetblog van hoe Diviner Odi haar dochter hielp met drugs stoppen. Ik nam contact met hem op en er werd mij verteld wat ik moest doen, in minder dan 5 dagen stopte mijn zoon met drugs, hij was zeer verantwoordelijk en hij is getrouwd. Allemaal dankzij Diviner Odi voor zijn hulp. Als iemand op deze blog zijn hulp nodig heeft, kunt u contact met hem opnemen via zijn e-mailadres: latterdayassembly@gmail.com