Twee van mijn kinderen zijn verslaafd.

Sommige zinnen zijn moeilijk om op te schrijven. Sommige zinnen krijg je haast niet uit je mond.

Een zin als twee van mijn kinderen zijn verslaafd is er zo een.

Voor mij is die zin de keiharde waarheid. Ik zei het altijd anders en dan nog het liefst niet, tot iemand mij liet inzien dat ik zo mijn kinderen écht niet help.

Mijn kinderen zijn verslaafd.

Verslaafde kinderen, drugsverslaving.
Twee van mijn kinderen zijn verslaafd.

Twee van mijn kinderen zijn verslaafd.

 

Zo die zin is er uit.

Je wilt niet weten hoe lang ik er over heb gedaan om die zin uit te kunnen spreken, om die zin op te kunnen schrijven.

Zelfs tijdens het schrijven van dit blog, heb ik de zin diverse keren verwijderd.

Heb ik regelmatig boven de delete-knop gehangen met mijn vinger omdat ik mij afvroeg of ik dit wel moest delen.

Of ik dit wel wou delen.

 

Is het tegen de privacy van je kind in om dit te delen?

Ja, absoluut zou ik enkele maanden geleden nog gezegd hebben.

Je hangt je "vuile" was niet buiten, dat is ons allemaal vroeger geleerd.

Nu enkele maanden later, diverse gesprekken verder en vooral hele andere inzichten verder, sta ik er totaal anders in.

 

Maar toch, schiet tijdens het typen door mijn hoofd "als je het plaatst dan staat het voorgoed op het internet en kan iedereen het vinden".

Ik zeg dat ook tegen degene die mij zoveel heeft geleerd de afgelopen maanden. Degene die mij dingen liet inzien.

Die een hele nieuwe wereld voor mij deed opengaan, degene die als geen ander weet waar ze het over heeft.

Zij luistert naar wat ik te vertellen heb en lacht dan, die speciale, typerende glimlach die ik ook terug zie in twee van mijn kinderen "Charlotte, dat is toch juist wat je moet bereiken, dat iedereen er over leest. Dat ze niet tien mensen hebben die achter, voor en naast ze staan maar de hele wereld. Dat mensen in gaan zien dat dit niet iets wat "wel meevalt", dat schaamte juist de grootste valkuil is. Openheid, vastberaden en realistisch dat is hoe we dit wereld- probleem kunnen tackelen".

 

Ik knik en de rest van de avond malen de gedachtes door mijn hoofd.

Dezelfde avond ontvang ik nog een quote. Ik ben helemaal niet iemand die haar leven 180 graden draait door een quote maar na deze weet ik het zeker. Dat blog moet er komen.

Ik weet het overigens niet zeker door de quote maar door degene die hem stuurt.

Mijn kinderen verdienen dit en dat weet ze mij heel goed duidelijk te maken.

Schaamte.

Doof kind, special need adoption.
Als mijn kind doof was geweest had ik het ook niet verzwegen.

Dat ik het niet eerder zo opschreef komt omdat ik het niet nodig vond om te zeggen. Het niet "verstandig" vond om het uit te spreken, want wat zouden de mensen er wel niet over zeggen.

Wat zouden de mensen opeens van mijn kinderen vinden en zou het hun later, duur komen te staan dat ik dat deel van hun leven zou delen met de rest van de wereld.

 

Het is hun privéleven, hun geschiedenis, hun achtergrond, waren dingen die ik mezelf voorhield.

Maar eigenlijk kwam het voort uit een bepaald gevoel van schaamte, een taboe.

 

Niemand staat op de barricade en schreeuwt "Moet je nu eens horen, wij hebben een verslaafde in onze familie".

Terwijl vrijwel iedereen in Nederland dat zou kunnen doen.

In iedere familie, soms generaties terug, maar ook vaak in de huidige generatie is wel iemand die aan iets verslaafd is.

Maar dat uitspreken, dat doen we niet.

 

Ik stond altijd open om een kind met een special need te adopteren.

Dat had van alles kunnen zijn, het ontbreken van een arm, het niet kunnen horen of verlamd zijn.

Het werden twee kinderen die zwaar verslaafd geboren zijn.

Had ik als ik een kind had mogen verwelkomen dat niet kon horen, krampachtig mijn best gedaan om het gehoorapparaat niet te laten zien?

Of had ik als mijn kind verlamd was het nooit mee naar buiten genomen omdat mensen dan de rolstoel zouden zien en wisten hoe het zat?

En bij het ontbreken van een arm, was ik dan die lege mouw op gaan vullen met iets zodat het zou lijken alsof mijn kind twee armen had, want stel je voor wat de buitenwereld zou zeggen?

 

Nee, ik zou mijn kind leren dat de wereld hard kan zijn. Dat mensen een oordeel hebben en dat die pijn kan doen maar dat je, je nooit voor je beperking/achtergrond hoeft te schamen.

Ik schaam mij genoeg voor dingen, wat betreft mezelf maar ik heb mij nog nooit geschaamd voor het feit dat ik geboren ben met een open rug en voor een ander misschien als een pinguïn loop.

Ik kan daar namelijk niets aan doen. Die rug kreeg ik vanaf de baarmoeder mee.

 

Het is iets waar ik het mee moet doen en waar de buitenwereld het dus automatisch ook mee moet doen.

Je achtergrond of je aangeboren medische situatie is niet iets wat je kunt veranderen. Het is accepteren en verder gaan.

Waarom stoppen we dan met zijn allen een verslaving zo in de doofpot.

Het is samen met psychische aandoeningen één van de grootste taboes in Nederland. Terwijl iedereen wel iemand kent, persoonlijk of van horen zeggen, die aan één van de twee lijd.

Nee Charlotte, ze is verslaafd. Jij moet dat inzien.

Ze was pas 10.
Ze was pas 10.

Ik zei als het er over ging, altijd dat mijn kinderen verslaafd geboren zijn. Nooit zei ik dat ze verslaafd zijn.

Door het drugsgebruik van hun biologische moeder tijdens de zwangerschap zijn, zij verslaafd ter wereld gekomen.

 

Afgelopen zomer kreeg ik de kans om hun biologische oma voor het eerst te ontmoeten.

Een spannende ontmoeting.

De vorige keren kon ik haar niet zien omdat ze toen zelf nog zwaar verslaafd was.

Ze is net 50 jaar oud, ze is 40 jaar verslaafd geweest.

Net als haar dochter verloor ze haar leven aan de drugs op jonge leeftijd.

Ze is gehard door het leven op straat maar heeft een enorm groot hart.

Zonder haar verhaal met de mantel der liefde te bedekken of een wijzende vinger uit te steken, vertelde zij mij alles.

Keihard, ongecensureerd, de realiteit.

Een realiteit, die ik ondanks dat ik gewerkt heb met verslaafden niet zo rauw kende.

 

Tijdens het gesprek krijgen we het op een bepaald moment over de kinderen.

Ik zeg dat ze verslaafd geboren zijn en dan kijkt ze mij aan. Haar ogen spuwen vuur. 

Even denk ik dat ik iets vreselijk fout heb gedaan. Gaat dit escaleren?

Was deze afspraak geen goed idee?

 

Dan zegt ze, luid en duidelijk:

"Ze zijn niet verslaafd geboren, ze zijn verslaafd, alleen hebben ze nog nooit gebruikt. Waar een ander misschien de kans heeft om een keer uit te proberen, zullen zij dat nooit hebben. 1 x en ze zullen alles verliezen aan de drugs. Net zoals wij dat al generaties lang doen. Juist door te denken dat ze er alleen mee geboren zijn, zorg  je er voor dat je de cirkel niet zult doorbreken Charlotte! Jij moet ze dat bijbrengen. Niet zwijgen maar praten. Niet onder een steen leggen maar openbaar maken. Want als verslaafde kom je altijd in de verleiding. Overal is iets en zij zullen ook de vraag krijgen "Kom drink er eentje mee, doe niet zo ongezellig" of "1 pilletje of 1 joint daar is nog nooit iemand van verslaafd geworden" maar dat moeten hun kunnen weerstaan. Daar is een netwerk voor nodig. Daar moet besef voor komen. Niet alleen voor hen".

 

Dan kijkt ze naar River.

Die kijkt haar oma met grote ogen aan. Ze heeft van alles meegekregen de afgelopen dagen.

Ze is gigantisch boos geweest, heeft intens verdriet gehad, is opstandig en teruggetrokken geweest.

Het is mij al eerder opgevallen dat ze veel meer mee krijgt van het Engels dan ik had verwacht.

Ook nu heeft ze duidelijk heel wat meegekregen.

 

Die grote vragende ogen, ze snijden door mijn ziel.

Oma kijkt haar juist uiterst kalm aan en spreekt dan langzaam, vol liefde maar wel op een manier zodat je de tekst niet naast je neer kunt leggen.

"Oma wil je niet bang maken. Oma wil niet dat je schrikt maar oma wil wel dat je dit nooit hoeft mee te maken. Als een mama weet dat je langzamer loopt dan de meeste kindjes en daarom moeilijker een drukke straat over kan steken dan zal ze je dat moeten uitleggen. Ze wil niet dat je een ongeluk krijgt en je daardoor verliest. Als een mama weet dat verslaving een probleem is, moet ze je waarschuwen zodat het niet mis gaat en je verliest".

River knikt instemmend.

Ik zelf heb ondanks alles nog mijn kop (gedeeltelijk) in het zand zitten.

Laten we eerlijk zijn, dit meisje is nog maar 7 jaar.

 

Ik spreek dat ook uit.

Oma die duidelijk voorbereid is, pakt haar telefoon en laat cijfers zien.

Ook van Nederland.

Kinderen komen steeds jonger in aanraking met drank, drugs, gokken enz.

Ze kijkt mij aan en zegt dan "Ik was 10 jaar oud, haar moeder was 10. Geloof mij waarschuwen moet je niet een dag van te voren doen. Het is levenslang uitleggen, open en eerlijk zijn over de risico's. Wat had ik er veel voor over gehad als dat met mij was gebeurd of als iemand dat bij mijn dochter had gedaan".

 

Als ik River die avond naar bed breng lijkt er in plaats van al die vragen die in haar hoofd ronddwaalden, een rust over haar gekomen te zijn.

Ze blijkt enorm geworsteld te hebben met het feit dat ze sprekend op haar moeder lijkt, maar niet zo wil worden.

Wel zo lief, sterk en slim maar niet verslaafd aan de drugs.

Want als ze daarin ook op haar leek, dan ging ze net zulke gekke dingen doen.

Kon ze later ook niet voor haar kindjes zorgen en moest ze ook op straat slapen, dat wou ze niet.

Terwijl ze vertelt slik ik tranen weg.

Lieve, kleine, dappere schat dit zijn geen vragen waar een kind zich bezig mee zou moeten houden.

Dan gaat ze rechtop in het grote bed zitten.

"Maar ik ga dat niet worden, want ik weet van het gevaar. Ik weet hoe het zit en dat wist zij niet. Dus ik ga alleen haar leuke dingen worden".

Met een tevreden lach op haar gezicht gaat ze liggen.

 

Ze heeft gelijk, openheid is het antwoord.

Verslaving uit de taboesfeer, openheid.
Open over verslaving.

Als ik enkele dagen later afscheid neem van hun oma pakt ze mij stevig beet. Iets te stevig als je het mij vraagt.

Ze kijkt mij recht in de ogen aan. Nooit eerder keek iemand mij zo indringend aan dan zegt ze "Beloof mij dat je naast dat je goed  voor mijn kleinkinderen zorgt dat je aandacht zult vragen voor verslaving, erover zult praten, taboes zult doorbreken en zal uitstralen dat het niet iets is om je voor te schamen maar dat er wel hulp moet komen".

Ik beloof het maar weet in mijn hart dat ik dit helemaal (nog) niet zo durf zoals zij mij vraagt.

 

Daar kwam verandering na haar laatste bericht van enkele dagen geleden.

 

Ze heeft gelijk. Waarom willen we iedereen steunen als hij ziek is. Praten we openlijk over iedere ziekte maar is verslaving iets dat we onder de tafel schuiven. Juist bij de mensen die zo hard een vangnet nodig hebben doen we het af als iets wat je niet deelt, waar een taboe op rust en wat eigenlijk een vorm van falen is.

Ik ben heus niet trots op het feit dat de biologische moeder van mijn kinderen verslaafd is maar ik ken het verhaal erachter en dan is het veel beter te begrijpen. 

Ik ken het verhaal niet achter de verslaafde man achter het station en ik ken ook niet de worsteling van die verslaafde vrouw op de hoek van de winkelstraat in Groningen. Dat verhaal gaat mij ook niets aan maar het zou wel helpen als we ons allemaal realiseerde dat er een verhaal achter iedere verslaving zit.

Dat iedere verslaafde die clean wil blijven dag in, dag uit knokt. Iedere minuut van de dag moet je weer de beslissing nemen om het gevecht aan te gaan in plaats van weer te zwichten voor je verslaving.

Zoals hun oma altijd zegt "Nu ben ik clean, ik weet niet hoe lang ik dat vol hou. Ik hoop altijd maar ik beloof niets want ik weet niet of ik het gevecht morgen ook win".

 

Mijn kinderen hebben geen keus gehad. Zij hebben geen verkeerde keus gemaakt zoals hun biologische moeder heeft gedaan.

Nee, ze hebben dit cadeau gekregen. Ze zullen het hiermee moeten doen.

Daar zijn ze niet alleen in. Er zijn heel veel kinderen die dit cadeau hebben gekregen bij de geboorte.

En hoe naar het ook klinkt, dat aantal zal enkel groeien als we zo door gaan.

 

Als ik geen drankje neem op een feestje is er altijd wel iemand die aandringt, die het bestempeld als saai als je niet drinkt. Ik drink dan gewoon niet omdat ik er geen zin in heb maar er zijn ook mensen die je door dat aandringen misschien keihard tegenwerkt in hun gevecht tegen de verslaving.

Ik zal mijn kinderen moeten leren stevig in hun schoenen te staan. Ze de gevaren uit moeten leggen.

Hun oma heeft hun uitgelegd hoe het is gegaan met haar en hun moeder. Ze maakten 1 keer de verkeerde keuze door te gebruiken en gaven daarmee al hun keuzes weg aan de drugs. Het waren 40 jaar de drugs die kozen welke weg ze in sloeg, welke (verkeerde) dingen ze deed. Het zijn nog steeds de drugs die er voor zorgen dat hun biologische moeder op straat woont. Het zijn de drugs die mijn kinderen in mijn leven hebben gebracht.

Het zijn drugs waardoor mijn kind vreselijke dingen zijn aangedaan.

 

We kunnen allemaal onze kop in het zand steken en zeggen dat het wel meevalt allemaal.

We kunnen doen alsof wij "zulke" mensen niet kennen maar de waarheid is dat er veel meer verslaafde mensen zijn dan waar we bij stil staan. Het zijn echt niet alleen mensen die op de straat leven, je ziet het niet altijd, je weet het niet altijd maar het is er wel. In ieder dorp, in iedere stad, op iedere school, bij iedere club.

Een verslaving is niet iets waar je om vraagt, het is een ziekte.

Een verslaving is iets waar je juist steun bij nodig hebt dus laten we stoppen met het taboe en er zijn voor degene die ons nodig hebben.

Mijn kinderen kregen het al in de baarmoeder mee, dat kan ik niet terugdraaien. Ik kan er enkel nu voor ze zijn. Ik help ze niet door mijn mond te houden, ik help ze niet door het te verzwijgen. Ik help ze door openheid te creëren waardoor er bewustwording ontstaat. 

Bewustwording voor een probleem dat veel meer families in zijn greep heeft dan we ons vaak realiseren.

 

Ik vraag je niet op om een spandoek op de brug te bevestigen om aan te geven dat je mensen kent die met verslavingsproblematiek kampen maar ik zou je wel willen vragen om je bewust te zijn van het gevecht dat sommige mensen vechten om niet toe te geven aan hun verslaving. Om je bewust te zijn dat sommige mensen die verslavingsgevoeligheid al meekregen vanuit de baarmoeder en dat voor hun niet één keertje geeft niets, bestaat.

Ik vraag je om in te zien dat als we samen een taboe doorbreken we écht mensen kunnen helpen. Dat mensen die nu misschien geen hulp durven te vragen zich gesteund voelen om dat wel te vragen. Dat mensen die vechten tegen de verslaving en een zwak moment hebben, dit aan durven te geven waardoor hun gevecht niet voor niets is geweest.

 

Ik kan enkel hopen dat mijn kinderen nooit een actieve verslaving zullen krijgen. Ze hebben een vreselijk voorbeeld van wat er kan gebeuren, ze zien hoe hard hun oma moet knokken. Ze weten wat er allemaal verloren is gegaan.

Hun oma was het die mij liet inzien dat ik door valse schaamte niet hun help.  Dat nog nooit iemand een wijze les heeft kunnen trekken uit een verborgen verhaal maar dat we des te meer leren van openheid.

Gisteravond schreef ik haar dat ik dit blog vandaag zou plaatsen. Zij schreef terug "Wij als familie zijn gestruikeld door onze verslaving, wij hebben zoveel verloren, generaties lang maar door dat open te delen zullen mijn kleinkinderen niet struikelen maar weten waar de valkuilen zijn. Openheid kan de plank over de enge gaten van een verslaving zijn. Ik hoop dat we samen heel veel planken neer mogen leggen".

 

Wat hoop ik dat deze vrouw iedere dag weer het gevecht, van het monster dat verslaving heet, wint!

Reactie schrijven

Commentaren: 5
  • #1

    Aide (woensdag, 12 februari 2020 21:09)

    Dank voor het delen ❤ Wat eeb krachtige Oma hebben jouw kinderen. Mooie aanvulling naast hun sterke Mama

  • #2

    janneke (woensdag, 12 februari 2020 21:38)

    wat een ontzettend mooi en eerlijk blog! inderdaad openheid geeft zoveel meer kansen! je doet het goed stapje voor stapje zelf leren en je kinderen leren.

  • #3

    Anke (woensdag, 12 februari 2020 22:29)

    Zo super goed dat je dit schrijft!!! Het moet klaar zijn met dat idiote wegstoppen van gevoelens en emoties. Openheid en liefde overwint ❤ De maatschappij is echt toe aan een nieuwe norm.

  • #4

    Noomi (donderdag, 13 februari 2020 08:35)

    Woow wat mooi geschreven! En ik hoop zeker met jullie mee dat jouw lieve kindjes dit gevecht altijd zullen willen, maar met zo'n krachtige mama en oma hebben ze in ieder geval een mooie start!
    En inderdaad wij hebben actieve drugs verslaving van dichtbij gezien van een zwager en een stiefbroertje. Het is vreselijk! Gelukkig zijn deze 2 nu ook op het 'goede' pad en zijn wij super trots op ze!

  • #5

    Wiljo (donderdag, 13 februari 2020 09:14)

    Toen ik begon te lezen dacht ik nog dat ze vast verslaafd waren aan een iPad of Xbox, maar poe zeg, dit is toch even andere koek. Wat enorm heftig en wat knap dat je het op kunt schrijven. Je lost het iedere keer weer zo goed op, wat zullen de kinderen sterke personen worden als ze opgroeien, dat zijn ze nu al!